• ru
  • by
  • 21 сентября

    USD

    EUR

    Столин

    6C

    8 апреля – День местных органов военного управления Республики Беларусь

    Накануне профессионального праздника корреспондент «НП» посетил наш райвоенкомат, чтобы узнать: чем он живёт сегодня?

    В Столинском районе дислоцируется единственная воинская часть Министерства обороны Республики Беларусь – военный комиссариат Столинского района, который является местным органом военного управления и осуществляет военно-мобилизационную и учетно-призывную работу. Четыре офицера и около двадцати гражданских. На это небольшое количество работников возложено более 30 функций!
    Защищать Родину – почетная обязанность мужчин, и каждый юноша до начала своей службы должен это понимать, поэтому военный комиссариат придает большое значение патриотическому воспитанию будущих защитников Отечества. Офицеры совместно с местными исполнительными и распорядительными органами власти организуют и проводят уроки мужества, выступают в школах, организовывают посещения будущими призывниками воинских частей. Знакомство с армией происходит у каждого юноши, достигшего 16 лет, именно в военкомате, когда он получает удостоверение призывника…
    Основные направления деятельности мобилизационной группы, начальником которой является майор Михаил Хомич, связаны с разработкой и практическим решением широкого круга мобилизационных вопросов. На сегодняшний день спланированные мероприятия, уровень подготовки должностных лиц, созданная база проведения мобилизации обеспечивает выполнение мобилизационных мероприятий в установленные сроки с требуемым качеством.

    OLYMPUS DIGITAL CAMERA

    Деятельность группы призыва (начальник группы – майор Вадим Пашкевич) на военную службу намного многограннее бытующего мнения об отправке призывников в войска. Это и приписка граждан к призывному участку; и отбор, изучение и призыв граждан на срочную военную службу; и работа с кандидатами, поступающими в высшие военные учебные заведения. Проводится не только медицинское освидетельствование для определения категории годности к срочной военной службе, но и детальное изучение морально-деловых качеств, уровня образования и т. д. Огромный объем работы приходится на выявление истинного положения дел, истребование документов, необходимых для вынесения призывной комиссией законного решения о предоставлении отсрочки по различным основаниям.
    Кроме того, в данной группе производится комплекс мероприятий по отбору кандидатов на военные сборы, аттестование военнообязанных к присвоению первого и очередных офицерских званий по запасу, постановка граждан на воинский учет (в том числе и уволенных в запас со срочной военной службы).
    Как фундамент всей работы в военном комиссариате выступает четкая организация воинского учета призывников и военнообязанных, где задействованы все организации и учреждения района.
    Проблемы, с которыми сталкиваются уволенные с военной службы, участники Великой Отечественной войны, ветераны боевых действий на территории других государств, участники ликвидации последствий катастрофы на ЧАЭС, военнослужащие, проходящие службу в настоящее время, решаются в группе социальной защиты и пенсионного обеспечения. Ведущий специалист Людмила Коржовник всегда готова прийти на помощь, ведь ратная служба, как никакая другая, нуждается в соответствующей компенсации и социальной защите. Также здесь выполняются ответственные функции увековечивания памяти защитников Отечества, погибших в годы Великой Отечественной войны и работа по достойному погребению погибших (умерших) защитников Отечества.

    OLYMPUS DIGITAL CAMERA

    Особую роль имеет работа секретной части военного комиссариата, которой руководит Мария Сулковская. В функции этого структурного подразделения входит сохранение государственной тайны в ходе работы с документами, которые имеют соответствующий гриф, в том числе с пометкой «Для служебного пользования». А ещё защита информации в ходе служебной переписки и почтовой переписки, которые касаются секретного делопроизводства…
    Начальник группы территориальной обороны майор Сергей Потрубейко совместно с должностными лицами районного исполнительного комитета планируют выполнение задач по предназначению органа управления территориальной обороны и подразделений территориальных войск в любых условиях обстановки. При необходимости «территориалы» будут выполнять боевые задачи на той же местности, где они постоянно проживают, их обеспечение возлагается на местные органы власти.
    В мирное время в Столинском районе особое внимание уделяется практической направленности в обучении должностных лиц органов управления территориальной обороны под руководством военного комиссара и начальника группы территориальной обороны. Кроме того, майор Потрубейко является ответственным за вопросы разминирования взрывоопасных предметов, обнаруженных на территории района. Именно к нему стекается первоначальная информация об опасных находках.
    Военный комиссариат – это еще и маленькая воинская часть, где издаются приказы, организовано круглосуточное дежурство, пропускной режим, поддерживается установленный внутренний порядок и распорядок дня.
    Военный комиссар Столинского района Владимир Коховец уверен:
    – Выполнение всего комплекса стоящих перед военным комиссариатом задач невозможно без сильного, сплоченного коллектива единомышленников, профессионалов своего дела. Сегодня можно с уверенностью говорить: такой коллектив в военном комиссариате Столинского района сформирован. Похвалы за ответственное выполнение задач, разумную инициативу заслуживает каждый сотрудник… Накануне Дня военных комиссариатов хочу пожелать ветеранам военного комиссариата, нынешним работникам, всем тем, для кого независимость и защита Республики Беларусь не просто слова, – неиссякаемой энергии, оптимизма, крепкого здоровья и удачи!
    Лилия ГУЩА
    Фото автора

    СЦЕЖКАМІ РОДНАГА КРАЮ. Пра што маўчаць асаўскія жоравы

    Пераплецены лёсы і вёскі, знітаваны адной гісторыяй і традыцыямі, аб’яднаны адной дарогай, якую мясцовыя называюць “ганаровым колам”. Гэта Асаўцы, Камарнікі, Церабішча, Відзіборац і Асавая.

    Калі гудзела вёска

    Адна са старэйшых жыхарак Асавой Яніна Станіславаўна Карповіч паказвае настольнік (абрус) і ручнікі, якія ёй ткала маці. Гэтымі тканымі вырабамі ўпрыгожвалі дом свекрыві перад вяселлем.
    – І збіралася ўся вёска, каб пагля-дзець не толькі на нявестку, а і на яе пасаг. Людзей набівалася цэлая хата, – расказвае старажылка.
    Яе сын Валяр’ян Адамавіч Карповіч з жалем згадвае:
    – Раней вяселле гудзела на ўсю вёску тры, а то і чатыры дні. Гулялі, танцавалі.
    Лепшымі гарманістамі на вёсцы былі Міхаіл Гоман і Уладзімір Бут-Гусаім, а вось скрыпач быў з Відзібора Іван Наварыч.
    Дзве крыніцы духоўнасці
    У сярэдзіне мінулага стагоддзя ў вёсцы адбыліся значныя змены. Калі стала прыцясняцца рэлігія, большасць католікаў проста выехала за межы СССР. Тады ж быў разабраны драўляны касцёл. У наш час эмігранты вырашылі адрадзіць каталіцкую веру на сваёй малой радзіме. І зараз Асавая – адзіная вёска на Століншчыне, дзе ёсць касцёл. Хоць і наведваюць яго ад 15 да 30 чалавек, але ён аб’ядноўвае вернікаў каталіцкай канфесіі. Як і мясцовая праваслаўная царква дае духоўнае дыханне не толькі Асавой, а і навакольным вёскам.
    Наогул, каталіцызм значна паўплываў на культурнае жыццё мясцовых жыхароў. Напрыклад, у невялікім музеі Дома культуры знаходзіцца шмат рэчаў, што маюць сувязь менавіта з касцёлам.
    Каля касцёла ёсць каталіцкія могілкі, на якіх стаяць званіца і магільны склеп. Гэта своеасаблівы сімвал Асавой, як і тое, што ў вёсцы два храмы.

    Не чуваць жураўліных скрыпаў

    Яшчэ адзін значны пункт для вяскоўцаў – гэта калодзеж недалёка ад касцёла. Ён не толькі зроблены і пафарбаваны прыгожа, але яшчэ меў и дужа смачную ваду, якой спаталялі смагу ўсе.

    Самотна стаяць і калодзежныя жураўлі ў многіх дварах. Зараз калодзежы пустыя.
    – У мой можна бульбу засыпаць, – расказвае Марыя Паўлаўна Шпакоўская.
    Жанчына вось ужо 26 гадоў жыве сама. Але ў свае 80 гадоў накіроўваецца нават сама па дровы ў край – гэта месца, дзе заканчваюцца агароды і пачынаецца лес.
    – А печ паліце? – пытаю ў жанчыны.
    – Не, як памёр мой муж, так ні разу і не паліла, – чую ў адказ.
    Марыя Паўлаўна, як і астатнія жыхары вёскі, спяшалася ў гэты дзень у магазін. Бо ў іх “хлебны” дзень. Хлеб завозяць тры разы на тыдзень, таму абавязкова патрэбна яго набыць.
    Яшчэ адзін дом па суседству вось ужо паўгода пустуе. У двары каля калодзежа расце каліна, што і зараз гарыць чырванню ягад. Некалі тут звінела жыццё і для некага гэты дом быў родным, ад яго павялі сцежкі ў дарослае жыццё.
    Крыху далей стаіць цікавы дом з пячной цэглы. Сваім выглядам ён вылучаецца на фоне драўляных пабудоў у Старой Асавой. У доме жыве Данута Пятроўна Раманюк са сваёй дачкой.
    15 пакаленняў Карповічаў

    Валяр’ян Адамавіч Карповіч шмат ведае пра людзей і гісторыю сваёй вёскі. Ён склаў радавое дрэва Карповічаў да 15 пакалення. Наогул, аб асноўных прозвішчах вёскі – Платніцкіх, Аляшкевічах, Юнкевічах, Качаноўскіх, Яворскіх, Шпакоўскіх – расказвае шмат.
    Валянціна Паўлаўна Карповіч адна з нямногіх у вёсцы, хто яшчэ практычна штодня паліць у печы. Але печ ужо не зусім тая, бо яна “перамясцілася” з дома ў летнюю кухню.

    Каб не страціць спадчыну

    У Доме культуры знаходзіцца невялікі этнаграфічны куточак. У ім сабраны прылады, прадметы побыту, рэчы, дакументы жыхароў “ганаровага кола”.
    Вышытыя крыжыкам карціны нядаўна перадала сюды жыхарка Камарнікаў Марыя Іванаўна Зялёнкіна. Тут жа знаходзіцца і выстаўка работ яе мужа Анатоля Якаўлевіча Зялёнкіна – мясцовага мастака.
    Работнікі культуры, аматары народнай песні старанна захоўваюць здабыткі песеннага слова і па кавалачках збіраюць прадметы мінуўшчыны. Марыя Закрэўская, Лідзія Дзямчук, Мікалай Кавалёў, Жанна Квятка – гэта касцяк мясцовага творчага калектыву.

    Дамы з аканіцамі і промнямі сонца

    Праязджаючы па “ганаровым коле”, немагчыма не звярнуць увагу на дамы з аканіцамі. Нават сучасныя пластыкавыя вокны ў некаторых дамах аздоблены драўлянымі карункамі. У Церабішчах не змагла не зайсці ў дом Людмілы Фёдараўны Вярэніч.

    Прыгожа пафарбаваныя аканіцы памятаюць яшчэ старых гаспадароў дома. Напачатку Вярэнічы пасяліліся ў гэтым доме. А праз некаторы час набылі дом насупраць і для сваёй дачкі Наталлі Глебавай. Так зараз і глядзяць адзін на адзін два каларытныя, аўтэнтычныя дамы з аканіцамі.

    Практычна кожная вёска мае сваё ўвасабленне сонца на шчытах у доме. А ў вёсках вакол Асавой – гэта ўзыходзячае сонца, промні якога раскінуліся на ўвесь шчыт.
    У мінулым годзе Асавая значна прыбралася, адбыліся добрыя змены, шмат было зроблена па добраўпарадкаванні да раённых дажынак.

    Нельга сказаць, што вёска зусім аджывае. Вялікі Дом культуры, школа, ФАП – усё да паслуг вяскоўцаў. Шкада толькі – усё менш і менш моладзі застаецца тут і ўсё больш становіцца пустых дамоў на “ганаровым коле”.
    Таццяна СЕГЕН
    Фота аўтара

    Вялікі дзякуй за дапамогу ў падрыхтоўцы матэрыялу Мікалаю Кавалёву. Калі вы хочаце, каб матэрыял пра вашу вёску з’явіўся на старонках “НП”, – тэлефануйце 2 02 35.

    На Столинщине весеннюю посевную кампанию закончили 12 хозяйств района из 17

    На 4 апреля весеннюю посевную кампанию закончили 12 хозяйств района из 17.

    Выполнили план по посеву три хозяйства – КСУП «Бережное», ОАО «Полесская нива» и КУПП «Маньковичи». На этой неделе должны закончить сев в КСУП «Видиборский», КСУП «Рухчанский», КСУП «Пригорынский-2012», ОАО «Лядецкий» и КСУП «Рубельский». Всего по району посеяно ранних яровых зерновых и зернобобовых культур на площади 5682 га. Незасеянными остаются лишь 235 га. Выполнение плана составляет 96 процентов.
    Наибольшая площадь под сев яровых выделена в КСУП «Видиборский» – 690 га, наименьшая в КУПП «Маньковичи» – 185 га. Все возделываемые яровые культуры (овёс, ячмень, зернобобовые, тритикале и пшеницу) посеяли только три хозяйства – КСУП «Бережное», КСУП «Припять-2009» и СПК «Федорский». У остальных полностью посеяны от двух до четырёх культур.

    В КСУП «Бережное» весенний сев яровых культур закончили 3 апреля – план выполнили

     

    В КСУП «Бережное» весенний сев яровых культур начали 18 марта. Почти на месяц раньше, чем это было год назад. Сев закончили 3 апреля – план выполнили. Яровой овес, ячмень, зернобобовые, тритикале и пшеница посеяны на площади 385 гектаров.
    – Хозяйство на весеннем севе задействовало один посевной агрегат и одну сеялку, – рассказывает директор КСУП «Бережное» Виталий ЯХНОВЕЦ. – Считаю, что работа сделана в оптимальные сроки. Мы проанализировали и в связи с производственной необходимостью задействовали работников в прошлое воскресенье. Спасибо им за понимание и ответственность.
    – Всего на весенних полевых работах задействовано более 10 единиц техники, – рассказал главный агроном хозяйства Николай МИНКЕВИЧ. – Параллельно с севом техника работала на закрытии влаги, вывозе и внесении органических удобрений, подкормке озимых культур, внесении карбамидно-аммиачных смесей и других работах.


    В этом году также добавили новых 70 га люцерны к имеющимся 320 га. Хочу отметить работников, которые внесли значительный вклад в успешное завершение посевной кампании. Это механизаторы Дмитрий Пашкевич, Николай Дмитрук, Николай Сапон, Андрей Скороход, Андрей Ковалевич и Денис Хмарук.
    Александр
    НИКИФОРЕНКО
    Фото автора

    Раённы этап конкурсу “Сям’я года” прайшоў на мінулым тыдні ў Століне.

    На сцэне кінатэатра “Экран” разгарнулася цікавае дзейства, галоўнымі героямі якога былі тры мнагадзетныя сям’і: Сяргея і Галіны Федарчукоў з Вулька-Араі, Рыгора і Наталлі Літвін з Гарадца і Мікалая і Людмілы Бараноўскіх з Манькавіч.
    На працягу конкурснай праграмы гледачы і члены журы даведаліся шмат рознабаковай інфармацыі пра ўдзельнікаў. Гэта і гісторыя роду, і візітная картка кожнага члена сям’і, і творчыя здольнасці, захапленні, а таксама кулінарныя прыхільнасці.
    Трэба адзначыць, што сем’і правялі глабальную работу, каб расказаць пра сваё генеалагічнае дрэва. Актыўна ў гэтым працэсе былі задзейнічаны і дзеці. Фотаздымкі, вершы, музычнае суправаджэнне – усё гэта дало магчымасць акунуцца ў мінулае нашых канкурсантаў. А часам і ўзгадаць часы ліхалецця праз лёсы родных, якім давялося прайсці пекла Вялікай Айчыннай вайны.
    Пра дасягненні ў рабоце і вучобе кожнага прадстаўніка ячэйкі грамадства сведчылі шматлікія граматы, дыпломы, кубкі. Карацей кажучы, цяга да ведаў і здаровы лад жыцця – прыярытэт нашых мнагадзетных сем’яў.
    І з жартамі, і ўсур’ёз падышлі канкурсанты да творчага конкурсу. Скажу, што гледачам сумна не было.
    Журы пад началам старшыні Столінскага райсавета дэпутатаў Аляксандра Ярашэвіча прыйшлося цяжкавата ў вызначэнні пераможцаў. Таму што па колькасці балаў адрыў быў мінімальным паміж удзельнікамі.
    Тым не менш званне “Сям’я года” атрымала сям’я Федарчукоў, званне “Самая творчая сям’я” – сям’я Літвін і званне “Самая дружная сям’я” – сям’я Бараноўскіх. Усе атрымалі дыпломы і прызы.
    Арганізатары мерапрыемства – тэрытарыяльны цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва – шчыра дзякуюць за падтрымку і дапамогу ў правядзенні конкурсу прафсаюзным камітэтам ДРБУ-141, КСУП “Прыгарынскі-2012” і Беларусбанка (менавіта тут працуюць мужчыны з сем’яў-канкурсантаў), а таксама старшыні раённага аб’яднання прафсаюзаў Міхаілу Карплюку, кіраўнікам Столінскага і Давыд-Гарадоцкага хлебазаводаў, настаяцелю храма аг. Дубай айцу Васілію, Дому культуры в. Манькавічы і іншым. Асаблівыя словы ўдзячнасці наведвальнікам аддзялення дзённага знаходжання для інвалідаў за цудоўныя музычныя нумары ў ходзе конкурсу.

    Тэкст і фота
    Алены КЛІМУШКА

    Человек, за которым хотелось идти

    В день проводов на заслуженный отдых главного санитарного врача района Николая Сорокина его подчинённые преподнесли ему подарок духовный – тысячу красивых слов – и подарок материальный – ноутбук. Символичность подарка объяснили просто:
    – Мы будем скучать без Вас, поэтому обещайте нам зарегистрироваться во всех социальных сетях – будем продолжать общаться и слать вам фотоотчёты!
    И тут же уточнили:
    – Но хотим встречаться не только в интернете. Приходите к нам поделиться мудрыми советами,  которым мы всегда рады… «Я считаю себя столинцем…»
    …Николай Степанович родился в г. Слониме Гродненской области. Специфика работы отца-военного стала причиной нескольких переездов. После школы Николай поступил в Минский медицинский институт, где отучился на санитарного врача. В 1981 году приступил к обязанностям санитарного врача в Иваново, а с 1984 года по 2019 (!) работал главным санитарным врачом Столинского района.
    – Я считаю себя столинцем. У меня здесь всё – семья, друзья, профессия, моя родина… Люблю наш район, потому что тут невероятно красивые пейзажи, реки, озёра и тут живут очень хорошие люди…
    За это время и сам Николай Степанович заслужил это ценное звание – хорошего человека – от близких, от коллег, руководства – всех, кто его знает и ценит за дипломатичность, деликатность, интеллигентность.
    Дела семейные
    Грядущее время пенсионера наш герой рассматривает без грусти, наоборот – с воодушевлением. Искренне признаётся, что от рабочих будней подустал. Это врачей любят и благодарят, а санитарный врач – это совсем другое дело, санстанция – орган надзорный… Чем собирается заняться на пенсии? Отдыхать! Ходить на рыбалку. Больше проводить времени с семьёй – женой Ульяной Андреевной, дочерью Оксаной, сыном Сергеем. Особая радость и гордость уже деда – трое внуков. Двое из них живут в Столине. 14-летний Влад также, как и дедушка, поддерживает здоровый образ жизни. Но если дед любит ходить подолгу пешком, то внук любит плавать. Причём, занимается плаванием достаточно профессионально. Средний внук Димка пока ищет себя и обязательно найдет.
    А вот самая младшая внучка Ангелина живёт в Бресте. Тоже занимается спортом – дзюдо, потому что занятие танцами не вдохновило, бросила. Бойкая девочка имеет острый ум, который помогает ей в свои семь лет обыграть дедушку в шахматы, в которые он неплохо играет.
    А ещё на пенсии Николай Семёнович отведёт душу в своём хобби – рыбалке (кстати, коллеги просили хвастаться уловом). А ещё, возможно, примкнёт к жене Ульяне, которая на пенсии нашла своё увлечение для души – цветоводство. И свою осень они встречают вместе, замечая в ней лишь яркие краски, не давая шанса хандре.
    Посмотрите в зал
    Проводить Николая Степановича на заслуженный отдых пришли председатель райисполкома Григорий Протосовицкий, заместитель председателя Сергей Сидоревич, главный врач района Виктор Мойсюк и, разумеется, коллеги. Целый зал людей, которые не скрывали своей неподдельной грусти и глубокого уважения. Что вдвойне приятно, – пришли не только нынешние работники РЦГЭ, но и неработающие пенсионеры.
    Председатель профсоюзного комитета Инна Вабищевич прочитала трогательные стихи и выразила общее мнение о том, что коллектив гордится профессионализмом и компетентностью своего руководителя:
    – Работать с Вами было удовольствием! Вы для нас всегда были человеком, за которым хотелось идти!
    – Незаменимых нет – есть неповторимые, – обратился к виновнику встречи главный врач района Виктор Мойсюк, который считает Сорокина образцом порядочности, честности и профессионализма.
    Представители власти – Григорий Протосовицкий и Сергей Сидоревич – резюмировали: трудиться в такой непростой отрасли, быть примером для остальных – крайне сложно. Последователю нужно будет постараться, ведь Николаем Степановичем задана очень высокая планка!
    35 лет в строю… Это эпоха в жизни самого виновника торжества, в жизни всего коллектива, единичный случай в практике области. За всю жизнь – всего две записи в трудовой книжке.
    Затем – букеты, Почётные грамоты (в том числе и облисполкома), пожелания хорошего настроения, здоровья, бодрости… Но больше всего удивило то, что своего уже бывшего руководителя коллектив провожал стоя, громкими аплодисментами.
    Сразу вспомнились недавно сказанные слова о семье. Действительно, только в семье так тепло встречают и провожают…
    Лилия ГУЩА
    Фото автора

    В ФСК «Аквамарин» прошло открытое первенство «ДЮСШ г. Столина» по плаванию

    30 марта в ФСК «Аквамарин» прошло открытое первенство «ДЮСШ г. Столина» по плаванию среди мальчиков и девочек 2007-2008 и 2009-2010 годов рождения. Участвовали команды из Столина, Пинска, Ивацевичей и Лунинца. Всего на водные дорожки вышли 125 юных пловцов.
    Хорошо выступили наши спортсмены. Валерия Мышепуд (2007-2008 г. р.) была первой на дистанциях 50 и 100 метров вольным стилем, 50 и 100 метров баттерфляем, а также заняла второе место на дистанции 50 метров на спине. Илья Тропец (2007-2008 г. р.) стал первым на дистанциях 50 метров на спине, 50 метров баттерфляем и 100 метров на спине. Валерия Лаховец (2007-2008 г. р.) заняла первое место на дистанциях 50 и 100 метров на спине.
    Егор Тропец (2010 г. р.) занял третье место на дистанциях 50 метров вольным стилем, на спине, брассом и 100 метров на спине. Матвей Климчук (2010 г. р.) стал вторым на дистанции 100 метров баттерфляем.
    Александр НИКИФОРЕНКО

    6-7 апреля в ФОК «Коммунальник» пройдут игры чемпионата района по мини-футболу

    6-7 апреля в ФОК «Коммунальник» пройдут игры чемпионата района по мини-футболу.
    Начало игр 6 апреля в 12.00, 7 апреля – в 11.00.
    Принимаются заявки на участие в чемпионате района по настольному теннису. Контактный номер +375 29 549 34 15.

    У фізкультурна-аздараўленчым комплексе сярэдняй школы № 2 аг. Альшаны прайшлі спартыўныя спаборніцтвы

    У фізкультурна-аздараўленчым комплексе сярэдняй школы № 2 аг. Альшаны прайшлі спартыўныя спаборніцтвы.
    Выявіць мацнейшага па міні-футболе прыехалі каманды юных футбалістаў Сямігосціцкай, Кароціцкай, Вялікамалешаўскай, Альгомельскай і абедзвюх Альшанскіх сярэдніх школ. А вось за права называцца лепшай валейбольнай камандай змагаліся прадстаўніцы прыгожай паловы – вучаніцы сярэдняй школы № 1 Давыд-Гарадка, сярэдняй школы № 2 аг. Альшаны, а таксама Хорскай, Харомскай сярэдніх школ.

    Турнір насіў таварыскі характар, барацьба была за кожнае ачко. У выніку месцы размеркаваліся наступным чынам. Па валейболе першай стала каманда з Хорска, другой – з Альшан, трэцяй – з Давыд-Гарадка.
    Па міні-футболе не пакінула шанцаў сапернікам каманда сярэдняй школы № 2 аг. Альшаны, другімі сталі вучні сярэдняй школы № 1 гэтага ж аграгарадка, а бронза – у юных футбалістаў з Сямігосціч. Пераможцы і прызёры былі ўзнагароджаны кубкамі і граматамі БРСМ і аддзела спорту і турызму Столінскага райвыканкама. Настаўнік фізічнага выхавання Харомскай сярэдняй школы, трэнер каманды-пераможцы Аляксей Цанда:
    – Мы ехалі на турнір толькі з жаданнем перамагчы. Праўда, дзяўчаты дапусцілі некалькі памылак у ходзе гульні з камандай з Альшан, што прывяло да трэцяй партыі. Але я вельмі ганаруся сваімі падапечнымі, яны праявілі характар, таму заслужана сталі першымі. На мой погляд, такія турніры трэба рабіць часцей, каб у дзяцей не знікаў спартыўны азарт, каб яны адчувалі смак перамогі. Гэта закаляе характар.
    Ганна МЕЛЬНІК
    Фота аўтара

    Пралескі Століншчыны

    У апошнія дні сакавіка ў Брэсцкім музычным каледжы прайшоў XVIII абласны конкурс выканаўцаў на народных інструментах «Пралескi». Юныя музыкі Століншчыны выступалі ў намінацыі “Баян” і вярнуліся дамоў з узнагародамі.
    Дыпломам ІІ ступені сярод 11 удзельнікаў сярэдняй групы ўзнагароджаны вучань Рэчыцкай дзіцячай школы мастацтваў Дзяніс Язубец (настаўнік Аляксандр Велясніцкі).
    Граматамі за ўдзел адзначаны ў малодшай групе Мікіта Вяроха і ў старшай групе Іван Грэчка – выхаванцы настаўніка Адама Пазейчука.

    Вучань Давыд-Гарадоцкай дзіцячай школы мастацтваў Уладзіслаў Комар выступаў у малодшай групе, у якой прадстаўлялі на суд прафесійнага журы свае музычныя творы яшчэ 16 чалавек.
    Уладзіслаў стаў уладальнікам дыплома III ступені, а яго настаўнік Аліна Тукіна атрымала грамату за педагагічнае майстэрства.
    Граматамі за ўдзел адзначаны вучань 5 класа Максім Скок (настаўнік М. П. Сеген) і вучань 3 класа Мікалай Свірыдчук (настаўнік У. І. Козел). А вучань 4 класа Уладзіслаў Місюра (настаўнік М. П. Сеген) стаў уладальнікам граматы ў намінацыі «Індывідуальнасць».
    Граматай узнагароджаны і вучань 3 класа Альшанскай дзіцячай музычнай школы мастацтваў Міхаіл Казеня (настаўнік В. Л. Шасцюк).

    Галіна ГАШЧУК
    Ганна Мельнік
    Фота аўтараў

    Вёска Талмачава жыве і будзе жыць

    Невялікая вёсачка з такой назвай утульна размясцілася паміж Альгомелем і Кароцічамі. Звілістая дарога пятляе праз усю вёску, таму нават той, хто ўпершыню завітае сюды, можа дасканала яе разгледзець. Непаўторная, яна адрозніваецца сваёй самабытнасцю і, разам з тым, паступова развіваецца. Аб чым сведчаць дыхтоўныя дамы адразу на ўездзе ў населены пункт.
    Пачынаем вандроўку па вёсцы разам са старшынёй Вялікамалешаўскага сельскага выканаўчага камітэта Таццянай Васюхневіч і кіраўніком народнага фальклорнага гурта “Каліна”, былым загадчыкам сельскага клуба, а зараз мастацкім кіраўніком Кароціцкага сельскага Дома культуры Валянцінай Гананайка, якая праводзіць нам экскурсію па сваёй малой радзіме.
    Нягледзячы на тое, што зямля толькі-толькі пачала абуджацца ад зімовага сну, відавочна, што ўлетку вёска патанае ў зеляніне. Людзі прыводзяць у парадак свае сядзібы. Дарэчы, тут зараз налічваюцца 180 двароў, у якіх жывуць 575 чалавек. Радуе той факт, што за дзесяць гадоў колькасць насельніцтва амаль не паменшылася, а вось дзяцей нават павялічылася больш чым у два разы.
    На святы жыхары збіраюцца ў царкву Ражджаства Хрыстова, якая была пабудавана на ахвяраванні мясцовых жыхароў і адчынена ў канцы 2009 года. Побач нядзельная школа, у якую ходзяць 22 вучні.
    А вось веды атрымліваюць у пачатковай школе. Само памяшканне пабудавана ў 1953 годзе, а ў мінулым годзе перажыло маштабную рэканструкцыю. Тут вучацца 36 дзяцей у 1-4 класах, яшчэ 112 вучняў 5-11 класаў ездзяць на заняткі ў Кароціцкую сярэднюю школу.
    Таксама ў Талмачаве ёсць фельчарска-акушэрскі пункт, якім на працягу 40 гадоў загадвае Наталля Клімовіч. Памяшканне 1956 года пабудовы, таму мае патрэбу ў рэканструкцыі.

    Па прадукты і прамысловыя тавары жыхары ходзяць у два магазіны: адзін дзяржаўны, другі “Гермес” – прыватны.
    З 2004 па 2009 год у вёсцы былі пабудаваны 23 так званыя прэзідэнцкія домікі. На вуліцах Лугавая і Садовая мы зрабілі прыпынак, как сфатаграфаваць іх для газеты.
    За мінулыя гады былі даве-дзены да толку ўсе вуліцы, праведзены новыя электрасеткі, а на слупах уначы свецяць ліхтары. 
    Працаваў тут раней і сельскі клуб, які быў знесены ў канцы мінулага года. Гэтая падзея засмуціла некаторых мясцовых жыхароў, якія выказваюць сваё абурэнне на ўсіх магчымых узроўнях. Шкадуюць, маўляў, можна было яшчэ падрамантаваць ды і далей служыў бы месцам, дзе можна было сабрацца на свята. Асабліва многа гасцей прыязджае на Новы год і Ражджаство Хрыстова, якое тут з’яўляецца прастольным святам. Але рашэнне знесці памяшканне было непазбежным: яно знаходзілася ў аварыйным стане, аб чым сведчыць заключэнне спецыялістаў. Не дай Бог, абвалілася б столя ці сцяна і здарылася б бяда, хто быў бы вінаваты?
    Жыхары Талмачава бядуюць: куды падзецца моладзі? Бліжэйшы Дом культуры знаходзіцца прыкладна за два кіламетры – у аграгарадку Кароцічы. Таксама на тэрыторыі Вялікамалешаўскага сельскага Савета знаходзяцца сельскі клуб у Альгомелі і Дом культуры ў Вялікім Малешаве.
    Патлумачыць сітуацыю мы папрасілі старшыню сельвыканкама Таццяну Васюхневіч:
    – Рашэнне ліквідаваць будынак было прынята ў красавіку мінулага года. І ўсе былі пастаўлены ў вядомасць. У нас на руках былі дакументы, якія катэгарычна не дазвалялі праводзіць ніякія масавыя мерапрыемствы ў клубе. Гэта было проста небяспечна. Што ж тычыцца рамонту, пра які зараз гавораць некаторыя мясцовыя жыхары, то яго таксама немагчыма было правесці, паколькі ў дрэнным стане сам фундамент.

    Дзіцячы садок № 2, які размяшчаецца ў Вялікамалешаўскай сярэдняй школе, хутка перастане ўмяшчаць усіх жадаючых, паколькі ў яго прывозяць дзяцей з Лутак, Талмачава, Кароціч плюс дзеці з Вялікага Малешава. Школа таксама ў дзве змены працуе, паколькі не хапае рабочых кабінетаў. А колькасць вучняў з кожным годам большае і гэта вельмі добра. Таму смела скажу: у бліжэйшай будучыні патрэбна будаўніцтва новага дзіцячага садка на тэрыторыі сельсавета.
    Яшчэ думаем, куды перанесці Альгомельскую амбулаторыю ўрача агульнай практыкі, паколькі будынак, у якім яна знаходзіцца, таксама патрабуе рамонту. Колькасць усяго насельніцтва па сельсавеце 4826 чалавек, з якіх 1386 маладзей за працаздольны ўзрост, 2571 – працаздольных і 896 пенсіянераў. Бліжэйшая бальніца знаходзіцца ў Давыд-Гарадку, да якой больш за 35 кіламетраў.
    Імкнёмся вырашаць па меры значнасці ўсе задачы. На жаль, не ўсё можна зрабіць адразу. Таму хачу запэўніць жыхароў Талмачава, што пытанне аб клубе мы не выкрэсліваем са спісу задач.
    Дарэчы будуць і словы начальніка аддзела культуры Столінскага райвыканкама Васіля Зарубы:
    – Мы трымалі сельскі клуб у Талмачаве пакуль гэта было магчымым. У мінулым годзе стала відавочна: далей цягнуць нельга, бо можа здарыцца непрадбачанае. Таму меркаванне, што яго можна было рамантаваць, зусім не мае пад сабой падставы. Тое, што людзі ўскалыхнуліся і пачалі звяртацца да нас, няхай і са скаргамі, добра. Значыць, ім неабыякавы лёс сваёй роднай вёскі, а гэта заслугоўвае павагі. Але ж мы не чараўнікі, каб у тую ж хвіліну пабудаваць новы клуб. Гэтая праблема стаіць на асобным кантролі і мы будзем яе вырашаць у бліжэйшыя два гады, а то і раней. Разглядаем розныя варыянты, якія задаволілі б усіх.
    Таксама ўстала пытанне па абеліску, які знаходзіўся адразу перад клубам. Некаторыя прапаноўвалі яго перанесці да школы. Большасць жа падтрымала варыянт пакінуць яго на тым жа месцы, толькі на некалькі метраў аднесці ўправа. Новы помнік загінуўшым будзе ўсталяваны ўжо да Дня Перамогі.

    Праблемы і ўзнікаюць на тое, каб іх вырашаць. Трэба рэальна прааналізаваць усе магчымасці, і фінансавыя ў першую чаргу, бо справа сур’ёзная. Але тое, што людзі выказваюць свае заўвагі і прапановы, просяць дапамогі і гарой стаяць за свой населены пункт, гэта цудоўна. Бо пакуль ёсць неабыякавыя жыхары – вёска мае душу. А значыць, Талмачава жыве і будзе жыць далей!

    Ганна МЕЛЬНІК
    Фота аўтара

    1,5 т сена сгорело на пожаре в аг. Ольшаны

    4 апреля около 22.00 часов в д. Ольшаны Столинского района на ул. Заозерной произошел пожар в хозяйстве гражданки 1968 года рождения. об этом сообщает Брестское областное управление МЧС Республики Беларусь.

    Огнем повреждено 1,5 тонны сена. Причина пожара и принадлежность устанавливаются.

    Вероника ГЕЙДЕН