Задача бацькоў і настаўніка супадае

У школе кожны з нас праводзіць значную частку свайго жыцця. Таму не дзіўна, што настаўнікаў сваіх мы не забываем і праз гады. Памятаем, якая ў каго была манера вядзення ўрока і якія прыёмы ён выкарыстоўваў. Бо настаўнік – гэта не проста спецыяліст, які выкладае пэўны прадмет, ён яшчэ выхавальнік чалавечай душы.
Пра гэта гаворыць і настаўнік хіміі і біялогіі Вялікамалешаўскай сярэдняй школы Алена Хамляк. Прафесію выбрала самастойна, стаўшы першым педагогам у сям’і. Паступіла ў Брэсцкі педагагічны ўніверсітэт імя Пушкіна, які скончыла ў 1997 годзе. У тым жа годзе ўладкавалася ў родную школу. Пра тое, каб застацца ў горадзе, гутаркі не вялося, ды і муж Васіль, з якім пажанілася пасля заканчэння ўніверсітэта, падтрымаў рашэнне вярнуцца ў родную вёску.
Спачатку Алена працавала ў вячэрняй школе, куды хадзілі вучні, якія не пайшлі ў старшыя класы. Было складана, паколькі розніца ва ўзросце невялікая і не ўсе вучні хацелі ўспрымаць яе як настаўніка. Але дзяўчына абсалютна не збянтэжылася і ў хуткім часе заваявала аўтарытэт.
– Складанасці ёсць у любой прафесіі, – разважае Алена Васільеўна. – Хапае іх і ў настаўніцкай, паколькі ты працуеш з дзецьмі, а гэта наша будучае пакаленне. На мой погляд, вельмі важна знайсці баланс паміж тым, што ты хочаш і чаго хоча вучань. У настаўнікаў заўсёды ёсць козыр у рукаве – адзнакі. Але дрэннымі адзнакамі наўрад ці даб’ешся добрых вынікаў. Безумоўна, кожны педагог хоча, каб вучні добра ведалі яго прадмет і займалі месцы на алімпіядах. Толькі куды больш важна, каб вучань САМ гэтага захацеў. Не сакрэт, што ў дзяцей розныя здольнасці. Мне пашанцавала, паколькі сярод маіх вучняў ёсць пераможцы і прызёры раённых алімпіяд па біялогіі і хіміі. Маючы вопыт, я ўжо бачу, што каму трэба, і шукаю індывідуальны падыход. На гэта трэба час і цярпенне, але затое маё сумленне чыстае. Ганаруся тым, што з усімі сваімі вучнямі засталася ў добрых адносінах.
– Многія настаўнікі жаляцца, што зараз з дзецьмі цяжэй працаваць. Маўляў, сучасныя тэхналогіі вельмі адцягваюць увагу, таму на ўроку трэба змагацца і з гаджэтамі?
– Нічога не зробіш, такі зараз час і ад гэтага нікуды не дзенешся. З другога боку, развіццё тэхналогій каласальна дапамагло і ў настаўніцкай дзейнасці. Зараз ёсць доступ практычна да любой інфармацыі, таму я сама часта карыстаюся інтэрнэтам. Нядаўна рыхтавалі з 11-ым класам, у якім я класны кіраўнік, вечар, прысвечаны Дню настаўніка. Штосьці падглядвалі і там, штосьці прыдумвалі самі. Хацелі зрабіць сюрпрыз. А таму вучню, які сапраўды хоча вучыцца, інтэрнэт – не перашкода, а наадварот – крыніца ведаў, – упэўнена Алена Васільеўна.
Ведае яна гэта і таму, бо не толькі настаўнік, але яшчэ і мнагадзетная маці. Старэйшай Кацярыне ўжо 22 гады, зараз працуе фармацэўтам у Мікашэвічах. Дарэчы, ужо падарыла маці новы статус – цешчы, паколькі вясной выйшла замуж. Малодшая Вікторыя атрымлівае спецыяльнасць юрыста-міжнародніка ў сталіцы. А малодшы Ягор пакуль вучыцца ў дзявятым класе.
– Ёсць меркаванне, што настаўнік – ён і дома настаўнік. Вы з гэтым згодны?
– Не, хутчэй я дома маці і ў школе маці. Як для сваіх дзяцей, так і для вучняў я хачу ў першую чаргу стаць блізкім чалавекам, якому можна давяраць у любым выпадку і якога не трэба баяцца. Самае галоўнае, каб дзеці знайшлі сябе ў жыцці і сталі па-сапраўднаму шчаслівымі. І ў гэтым, на мой погляд, задача бацькоў і настаўнікаў супадае.
Ганна МЕЛЬНІК
Фота
аўтара