НЕ АДКЛАДВАЮ НА ЗАЎТРА

Вось, здаецца, як гэтая жанчына ўсё паспявае? Начальнік аддзялення сувязі вёскі Хорск Ганна Козел з’яўляецца і… яго паштальёнам.
У першай палове дня яна прымае карэспандэнцыю, прэсу, пасылкі, а ў другой палове – сама ж і дастаўляе іх да жыхароў вёскі.
У такім рэжыме працуе Ганна Канстанцінаўна больш за месяц, калі звольніўся паштальён. Шчыра прызнаецца, што нават не зразумела, як праляцеў гэты час. Уся ў рабоце. Але ж, нягледзячы на такую загружанасць, не згубіла сваю прыроджаную абаяльнасць і з усмешкай сустракае ўсіх кліентаў. І яны ў адзін голас называюць Ганну Канстанцінаўну сваёй феяй. Бывае, хоць ужо і позна вечарам, але прыносіць газеты і пенсію выдае заўсёды своечасова. Начальнік сувязі ўсміхаецца: «Не адкладваю на заўтра тое, што можна зрабіць сёння». Ніколі не адмовіць, калі пенсіянеры папросяць на тэлефон пакласці сродкі ці заплаціць за электрычнасць. З паразуменнем ставіцца да гэтых просьбаў. У характары гэтай жанчыны галоўная рыса – чуласць і дабрыня.
Пэўна, гэта і паспрыяла таму, што выбрала Ганна прафесію, прызначэнне якой служыць людзям. Пасля школы скончыла Мазырскае медыцынскае вучылішча і год працавала па спецыяльнасці ў Брэсце. Пазнаёмілася з будучым мужам, які родам з Драгічынскага раёна. Калі пайшла ў дэкрэтны водпуск, прыехала на малую радзіму ў вёску Хорск. Ды і больш не вярнулася ў горад.
У 2013 годзе стала працаваць паштальёнам. Тады з падпіскай увогуле праблем не было. Нават моладзь з задавальненнем чытала газеты і часопісы. Тагачасны начальнік сувязі якраз ішоў на пенсію і Ганне прапанавалі ўзначаліць аддзяленне. Канешне, яна згадзілася, бо справу гэтую ведала добра. Паступіла на завочнае аддзяленне Брэсцкага дзяржаўнага каледжа сувязі, які скончыла ў мінулым годзе.
Зараз на рабоце ёй дапамагае малодшы сын Аляксандр, які вучыцца ў 9 класе. Больш за ўсё – 250 двароў – наведвае Ганна Канстанцінаўна ў пятніцу. Праязджае каля 11 кіламетраў. Газету «Навіны Палесся» выпісваюць 227 жыхароў. Спадзяецца, што да канца года выканае план. Канешне, каб быў паштальён, было б спраўней працаваць.
– Але ж нікога нельга прымусіць працаваць. Работу сваю трэба любіць, як люблю яе я. Не ўтойваю, бывае і складана, не паспяваю, тады мару, каб у сутках было больш гадзін. Але я на іншым месцы сябе нават не ўяўляю. Нават да пастаяннага холаду звыкла: памяшканне аддзялення ў старым будынку, ацяпляецца грубкай. Таму я яшчэ і качагар у адной асобе, – смяецца мая суразмоўца.
Ганна Канстанцінаўна – супер-жанчына. Акрамя работы, і пра сям’ю паклапаціцца паспявае, і выглядаць шыкоўна атрымліваецца. Проста прыклад для захаплення.
Ганна МЕЛЬНІК
Фота аўтара