Днямі да нас у рэдакцыю завітала жанчына, якая расказала нам вельмі «цікавую» гісторыю пра сучасны сэрвіс «Аўтапарка № 12». Як кажуць новамодным словам зумеры – гэта крынж. Канешне, і дагэтуль былі ў перавозчыка недахопы: то рэйс адменяць, не папярэдзіўшы ніякім спосабам пасажыраў (хаця самі ведалі аб адмене амаль за суткі), то чарговы раз кандуктары са школьнікамі ў гарадскім аўтобусе «ваююць» з-за таго, што даведку навучэнца дома забыў ці загубіў. Але апошні выпадак ужо ні ў якія вароты не лезе.
– Была я ў Пінску трэцяга сакавіка і збіралася дадому ў Давыд-Гарадок, – кажа жанчына, якая назвалася Святланай. – Заказала квіток праз анлайн-сістэму infobus.by і заплаціла 13 рублёў і 12 капеек. У касе потым забрала касавы білет і паехала. Выезд быў у 20.10. Да Століна даехала добра, а вось да Давыд-Гарадка я на гэтым аўтобусе не трапіла. Вадзіцель у раёне бальніцы сказаў, што далей не паедзе і папрасіў выйсці. А на гадзінніку было ўжо каля 21.30. Мне нічога не заставалася, як выйсці і шукаць спосаб дабрацца дадому. Канешне, я была ў разгубленнасці. Пэўны час знаходзілася ў шоку, але папрасіла родных, каб мяне забралі на аўтамабілі. А калі б на маім месцы быў бы студэнт ці маці з дзіцём? Куда ім дзявацца? Добра, што марозу не было. А калі б на вуліцы было мінус 25 градусаў?
Жанчына скардзілася і эмацыянальна выказвала свае думкі, а мы з ёю пагаджаліся і таксама абураліся, таму што ведаем які часам «сэрвіс» аказвае наш аўтапарк. І гэта ў Год беларускай жанчыны і ў пяцілетку якасці ў Беларусі!
– А чаму вадзіцель Вас не павёз у Давыд-Гарадок? – пытаюся я.
– Думаю з-за таго, што я была адзіным пасажырам у аўтобусе, – адказала Святлана. – І я ніякім разам не хачу пакарання для каго-небудзь. Хачу проста, каб падобнае свавольніцтва не паўтарылася. Аб гэтым я таксама напісала ў сваёй скарзе ў райвыканкам.
– І правільна зрабілі. Мы таксама паспрабуем разабрацца.
За тлумачэннем я звярнуўся да начальніка аддзела перавозак «Аўтапарк № 12» Уладзіміра Лазнухі:
– Пагаджуся, такая непрыемная сітуацыя мела месца і мы праводзім унутранае разбіральніцтва. У гэтым выпадку я, канешне, на баку пасажыркі. Як так выйшла? Тлумачу: жанчына набыла білет праз анлайн-сэрвіс, дыспетчар у Пінску гэта адзначыла, а вадзіцель забыў паглядзець. І атрымалася, што заўважыў гэта ён толькі ў Століне. Параіўся з нашым дыспетчарам, і яны самі вырашылі не працягваць маршрут. Але павінны былі звязацца з кіраўніцтвам аўтапарка. Думаю, што разам мы б знайшлі выхад з гэтага становішча. Так атрымалася, што гэты вадзіцель павінен быў выязджаць на наступныя суткі ў пяць гадзін раніцы па маршруце ў Альманы і сказаў дыспетчару, што не паспее адпачыць.
– Квіток – гэта дакумент (папяровы або электронны), які сведчыць аб заключэнні дагавора перавозкі паміж пасажырам і транспартнай кампаніяй, які дае права на праезд у транспартным сродку. Атрымоўваецца, што вадзіцель у аднабаковым парадку скасаваў гэты дагавор. Як можна было знайсці выйсце з сітуацыі?
– Атрымалася так, што скасаваў. Як можна было «разруліць» сітуацыю? Раней былі такія выпадкі, але вадзіцелі неяк знаходзілі выйсце – на асабістым аўтамабілі падвозілі, таксі наймалі, на маршрутку садзілі… Але ж не кідалі чалавека на паўдарогі аднаго. Мы вінаватыя, канешне, і прынеслі свае выбачэнні. Спадзяюся, што такіх сітуацый больш не здарыцца.
P. S. Пагаварылі мы з Уладзімірам Лазнухам і пра стан спраў у цэлым па аўтапарку, а таксама існуючых праблемах. Адна з галоўных – недахоп вадзіцеляў. Але гэта ўжо іншая тэма, якую мы абавязкова абмяркуем у далейшым.
Аляксандр НІКІФАРЭНКА
