Наталля Патоцкая – вучаніца 10 класа Хорскай СШ на заключным этапе рэспубліканскай прадметнай алімпіяды па беларускай мове заняла трэцяе месца. Перамога стала вынікам мэтанакіраванай працы Наталлі з яе настаўніцай Таісіяй Іванаўнай Прыка.
– Наташа, я так мяркую, што ўся твая пакуль невялікая біяграфія звязана з Хорскам?
– Гэта так. Тут нарадзілася, тут пай-шла ў школу, тут мае бацькі. Маці Алёна Аляксееўна і тата Вадзім Аляксандравіч вядуць прысядзібную гаспадарку, шмат працуюць, а нас – дзвюх сваіх дачок – накіроўвалі на вучобу.
– Чаму і калі выбар быў зроблены ў бок беларускай мовы?
– Мне ўсе мовы даюцца лёгка. І ў 7 класе, атрымаўшы перамогу па рускай і беларускай мове на школьным этапе алімпіяды, стала выбіраць. І мая настаўніца Таісія Іванаўна ўзяла ініцыятыву ў свае рукі і пачалі займацца. Тады зразумела, што гэта маё, бо вельмі падабалася разбірацца ў складанасцях і тонкасцях роднага слова. Мы рыхтаваліся і вось – у раёне трэцяе месца. Убачыўшы вынік, зразумела, што магу. Так мы працягвалі заняткі. У восьмым класе зноў было трэцяе месца ў раёне, а ў дзявятым выйшла на першае месца, на трэцяе ў вобласці.
– Ты казала, што сёлетняя алімпіяда для цябе стала здзіўленнем.
– Менавіта так, бо ў раёне я заняла другое месца, таму не моцна спадзявалася. Але менавіта па рэйтынгу ўвайшла ў склад каманды раёна і накіравалася на абласны этап. Пасля для мяне стала здзіўленнем другое месца ў вобласці. Хаця гэтаму і папярэднічала пастаянная штодзённая праца з Таісіяй Іванаўнай. Зрабілі перапынак толькі першага студзеня. На рэспубліку я ехала толькі з маленькай надзеяй. Не верылася, але надзея была. Бо на зборах перад падрыхтоўкай да заключнага этапу бачыла, якія моцныя канкурэнты, а такая група, як ад Брэстчыны, была ад кожнай вобласці. І мне, вясковай дзяўчынцы, са звычайнай вясковай школы, было складана нават уявіць, што гэта рэальна стаць пераможцай такога спаборніцтва.
– Ты некалькі разоў паўтараеш, што складанасць у тым, што ты з вясковай школы. Але ж у гэтым ёсць і пэўныя плюсы. Напрыклад, у вас беларускамоўная школа.
– Гэта так. Ёсць гімназіі, ліцэі, дзе вывучаюць роднае слова на паглыбленым узроўні. У нас жа базавы. Канешне, тут вялікая заслуга маёй настаўніцы Таісіі Іванаўны. Яна вельмі карпатлівая ў сваё рабоце. Кожную тэму нам, вучням, даносіць вельмі скрупулёзна, ніколі не пойдзем далей, пакуль не засвоілі матэрыял, яна застаецца з намі і пасля званка, і пасля заняткаў, каб дапамагчы разабрацца.
– А што было самым складаным у сёлетняй алімпіядзе?
– Водгук. Было складана падрыхтавацца да яго напісання. Калі мы пісалі з настаўніцай, то заўжды ў мяне было шмат мінусаў. На зборах таксама нам не ставілі высокія балы за водгукі. Але я бачыла, што так ацэньвалі ўсіх удзельнікаў, ніхто не атрымліваў высокі бал. На самой алімпіядзе я змагла набраць даволі многа балаў – 31 з 40. Гэтаму балу я была радая, журы ацаніла маю працу даволі высока.
– Хто першы віншаваў цябе з перамогай?
– Мама, сястра. Дарэчы, сястра таксама была пераможцай абласной алімпіяды па беларускай мове. І, канешне, віншавала Таісія Іванаўна. Пасля я выклала свой дыплом у storis Instagram і мне пасыпаліся віншаванні – ад сяброў, аднавяскоўцаў, людзей, з якімі ў мяне нават не было зносін. А калі я прыйшла ў школу, то першае, што ўбачыла – плакат «Самая лепшая Наташка», а вучні сустрэлі мяне з ружамі. Пасля на школьнай лінейцы віталі і ўручылі торт з надпісам «Мы ганарымся табой, Наташа».
– І якія ў цябе планы на будучыню?
– Многае залежыць ад поспеху. Не загадваю, што і ў наступным годзе ў мяне будзе перамога на рэспубліканскім этапе. Але зараз ведаю, што лета прой-дзе ў занятках. Бо хачу выступіць добра, прыкласці максімум намаганняў.
Калі гаварыць пра будучую прафесію, то я не планую звязаць сваё жыццё з беларускай мовай, не планую быць настаўніцай мовы і літаратуры. Але ўжо зараз уяўляю, што і сваіх дзяцей буду вучыць роднаму слову, дапамагаць ім.
– Ты – выдатніца. Якія яшчэ са школьных прадметаў больш да душы?
– Біялогія, матэматыка, грамадазнаўства. Вельмі люблю алгебру і формулы, для ЦТ абрала грамадазнаўства, бо гэты прадмет мне бліжэй і падыходзіць да выбранага прафесійнага накірунку.
– Хто падтрымлівае цябе ў вывучэнні мовы?
– Гэта мае бацькі. Калі Таісія Іванаўна дае мне матэрыялы, то мы садзімся і рашаем разам. І вельмі часта яны даюць правільныя адказы. Падтрымку бацькоў адчуваю пастаянна. Яны мне кажуць не перавучвацца, ніколі не патрабуюць нейкіх рэзультатаў, пастаянна паўтараюць, што ў любым выпадку я для іх пераможца.
– Дзякую за інтэрв’ю. Зычу далейшых перамог і здзяйснення мараў.
Таццяна
СЕГЕН
