• ru
  • by
  • 10 декабря

    USD

    EUR

    Столин

    5C

    1 ДЕКАБРЯ – ДЕНЬ ЮРИСТА. С ЕДИНСТВЕННОЙ ЗАПИСЬЮ В ТРУДОВОЙ КНИЖКЕ

    В агропромышленном комплексе нашего района трудится немало юристов, но один из самых опытных в этой сфере – Людмила Жук из КСУП «Струга», которая в профессии с 1992 года.
    Родилась и выросла Людмила в деревне Вяз Пинского района, где прошло её детство и школьные годы.
    – Моя деревня небольшая и находится в очень живописном месте, – рассказывает Людмила. – Рядом большое Погостское водохранилище, а чуть дальше – санаторий «Світанак». Училась в местной школе и так получилось, что из девятого класса мы перешли сразу в одиннадцатый. Произошли очередные изменения в образовании. Училась хорошо, школу закончила с медалью. Выбрала для дальнейшего обучения Столинский сельхозтехникум. Тем более, что открывали новое отделение правоведения. Так и стала учащейся группы «Ю-1». Ещё была группа «Ю-2» и в каждой по 30 молодых людей. В то время юристов было не так много, как сейчас, поэтому желающих получить эту специальность было предостаточно.
    – Главные навыки юриста – умение писать документы, – рассказывает Людмила. – То есть не только составлять договоры, но и писать письма, положения, локальные нормативные акты. Важнейшее умение юриста — читать документы: не просто понимать прочитанное, хотя это непросто в отношении документов, написанных сложным юридическим языком, но и находить возможные скрытые смыслы, прогнозировать особенности его применения: что этот документ может ограничить, а что, напротив, дозволяет. Конечно, важны внимание к деталям, аккуратность, грамотность, особенно для безошибочного составления документов и их тщательной проверки.
    За время работы Людмилы в хозяйстве оно не только меняло название, но и форму собственности. Сначала это был колхоз имени Чапаева, потом СПК «Струга», а сейчас после присоединения СПК «Ольманы» именуется КСУП «Струга». И во всём этом просматривается большой труд юрисконсульта.
    – Возможно, работа юриста не так видна обычному человеку со стороны или работнику хозяйства, как, например, работа бухгалтера, который начисляет им зарплату. Но, поверьте, от работы юриста зависит многое в хозяйстве. Да и работу лёгкой не назовёшь. Даже прочитав всю базу, надо тут же начинать читать все заново – за период прочтения уже что-то отменилось, что-то новое добавилось. Ведь нормы права надо знать не на уровне общего понимания сюжета, а буквально до буквы.
    Можно ли это всё знать? Видимо, нет. Если бы кто-то мог всё это держать в голове, то он однозначно нашёл бы таким способностям лучшее применение, даже чем быть самым высокооплачиваемым юристом в стране.
    Эффективная работа юриста предприятия заключается в обеспечении законности в деятельности предприятия, его бизнес-процессов. Он должен знать и работать с нормативными актами и правилами, касающимися конкретного предприятия и его деятельности.
    Нужно отметить, что Людмила очень привязалась к месту, где живёт, и к работе в КСУП «Струга». Об этом свидетельствует единственная запись в трудовой книжке.
    Александр
    НИКИФОРЕНКО

    Ветэран вайны і працы Ганна Кавалеўская з Беражнога адзначыла сваё 95-годдзе

    Ветэран кааперацыі

    Ветэран вайны і працы Ганна Канстанцінаўна Кавалеўская з Беражнога адзначыла сваё 95-годдзе.
    Дом па цэнтральнай вуліцы аграгарадка Беражное колькі дзён назад можна было лёгка вызначыць па тым, як ля яго спыняліся адна за адной легкавушкі, з якіх выходзілі людзі з кветкамі і пакункамі падарункаў. А да таго з Расіі і розных месц раёна прыехалі яе тры дачкі і ўнук. Прычына была слушная: у гаспадыні юбілей.
    Віншавалі юбілярку кіраўнікі райвыканкама і ўпраўлення па працы, занятасці і сацыяльнай абароне, уручылі Ганаровую грамату райвыканкама і ружы. Цёплыя словы і пажаданні здароўя і дабра выказалі былыя калегі-кааператары, кіраўніцтва Беражноўскага сельвыканкама і райсавета ветэранаў. Прыйшлі родныя і суседзі. Па тэлефоне прыходзілі віншаванні нават з-за мяжы ад унучак.
    Па ўсім было відаць, што юбілярка – чалавек вядомы і заслужаны. У прыгожай сукенцы з белым карункавым каўнерыкам яна гасцінна сустракала ўсіх. І неяк не верылася, што за плячыма ў гэтай жанчыны такі доўгі і пачэсны шлях.
    …Ганначка нарадзілася ў Беражным у сялянскай сям’і. У час панскай Польшчы скончыла сем класаў і працавала з бацькамі на ўласнай гаспадарцы. Калі пачалася вайна, уся сям’я пайшла ў партызаны. Дыслацыраваліся спачатку за Рублём, у Чырвоным Беразе, а потым, калі немцы падышлі зусім блізка, рушылі на Мерлінскія хутары. Жылі ў зямлянках у сямейным лагеры атрада імя Ракасоўскага.
    Калі раён быў вызвалены ад фашыстаў, Ганну як адукаваную і адказную дзяўчыну паставілі прадаўцом у магазін. Гэта была звычайная сялянская хата, у адным з куткоў якой паставілі вялікую скрынку замест стала і прылаўка. І займалася яна тым, што прымала ад вяскоўцаў і вяла ўлік розных рэчаў для фронту. Прадаваць не было чаго. Потым ужо з’явіліся першыя тавары: запалкі, соль, газа.
    У 1948 годзе ў Беражным адкрылі хату-чытальню. Загадчыцай стала Ганна, якая ўмела тактоўна ставіцца да кожнага малога і старога, тлумачыць стан спраў, чытаць газеты і даносіць іх сэнс да наведвальнікаў. Тым часам у вёсцы адкрываюць новы магазін, і яго загадчыцай становіцца Кавалеўская, якая мела ўжо сваю сям’ю і нарадзіла дзетак. З гэтага часу яе працоўнае жыццё будзе непарыўна звязана з кааператыўным гандлем у роднай вёсцы. Будуць мяняцца магазіны і кафэ, а яна для людзей застанецца ўзорам паважлівых адносін і адказнасці ў рабоце. Таму калі праз вёску цягнулі нітку нафтаправода “Дружба” і трэба было наладзіць работу па гандлёвым абслугоўванні нафтавікоў, звярнуліся да яе. І Ганна Канстанцінаўна пагадзілася. Набыла старое памяшканне аднаго з дамоў і арганізавала там галіновы гандаль, за што ёй былі ўдзячны.
    За старанную і плённую работу ў спажывецкай кааперацыі раёна Кавалеўская была ўзнагароджана ў 1974 годзе ордэнам Кастрычніцкай Рэвалюцыі. У ветэрана працы шмат юбілейных медалёў, але іх ззянне ніколькі не змяніла характар жанчыны. Яна заставалася такой жа сціплай і сумленнай. Яе дочкі ў час сустрэчы ўспаміналі, як маці карала іх за дзіцячыя свавольствы, як для яе важна было, каб яны выраслі сапраўднымі людзьмі без падману і хлусні.
    Калі прыйшоў час ісці на пенсію, Ганна Канстанцінаўна перайшла працаваць загадчыцай у посудавы ларок, каб быць з людзьмі, каб быць занятай і патрэбнай ім. У свае 95 яна выглядае маладжавай, цікавіцца навінамі аграгарадка і краіны, падзеямі ў свеце. Яна параўноўвае сённяшні дзень і свае пражытыя гады і радуецца станоўчым пераменам, міру на зямлі.
    Валянціна МІРАНОВІЧ
    Фота Людмілы КАСПЯРОВІЧ

    Па старшынёўскай сцежцы

    Днямі ў Альшанах віншавалі ветэрана працы, былога старшыню калгаса “Палеская ніва”, што ў Рамлі, Мікалая Іванавіча Ажога з юбілеем, 70-годдзем з дня нараджэння.
    Юбіляр прымаў віншаванні ад кіраўніцтва райвыканкама, якое ўзнагародзіла яго Ганаровай граматай, ад прафсаюзных і ветэранскіх лідараў, ад былых калег і сяброў, ад родных.
    …Мікалай нарадзіўся ў Давыд-Гарадку, жыхары якога ў той час жылі пераважна з таго, што вырошчвалі насенне кветак і агародніны і прадавалі яго ў розных кутках вялікага Савецкага Саюза. Бацькі яго гэта лічылі галоўнай сямейнай справай, на вучобу хлопца ўвагі было мала, таму і вучыўся ён пасрэдна. Калі ж пасля заканчэння школы паўстала пытанне, куды ісці вучыцца (было гэта ў 1966 годзе, калі школы выпускалі адразу дзесяцікласнікаў і адзінаццацікласнікаў), то юнак выбраў Віцебскі ветэрынарны інстытут. Да таго ж у мясцовым калгасе працаваў кіраўніком участка яго дзядзька Гуня-Ажог Аляксандр Пятровіч, які стаў пазней лаўрэатам Дзяржаўнай прэміі СССР.
    Вучоба дала асновы тэорыі, а практыка пачалася на племзаводзе “Нача”, што ў Ляхавіцкім раёне, дзе малады ветурач пераканаўся, што выбар зрабіў правільны. Толькі працаваць доўга не давялося: прызвалі служыць у армію.
    Пытання, куды вяртацца пасля службы, у звольненага салдата не было. Прыехаў на радзіму, а працаваць прапанавалі ў перадавой гаспадарцы – калгасе імя Леніна Беражноўскага сельсавета, дзе ў той час кіраваў легендарны Я. П. Сагановіч. Тут было чаму павучыцца і ў арганізацыі працы, і ў тэхналогіях, і ў рабоце з людзьмі. Магчыма, малады вет-урач і затрымаўся б тут надоўга, бо і матэрыяльны стымул быў неблагі, але спаткаў сваё каханне, стварыў сям’ю. Жонка Сцяфанія была родам з Альшан, хацелася бліжэй да родных мясцін. Паспрыяў дзядзька, які падказаў, што старшыня альшанскага калгаса “40 гадоў Кастрычніка” Іван Дзмітрыевіч Янкоўскі, Герой Сацыялістычнай Працы будуе ў в. Высокае птушкаферму. Туды трэба кіраўнік.
    Маладога спецыяліста, а цяпер ужо і кіраўніка не задавальняла новая работа. Яго цягнула да жывёлы, а тут трэба было за будаўнікамі і наладчыкамі назіраць. Таму і папрасіўся ў старшыні перавесці яго на ферму ветурачом. Многія гэтаму дзіваваліся, а Мікалай трапіў у сваю стыхію. Янкоўскі заўважыў яЦго працавітасць, старанне, ініцыятыву і хутка назначыў галоўным заатэхнікам і намеснікам старшыні.
    – Я быў у адказе за ўсю жывёлагадоўлю і нарыхтоўку кармоў, – успамінае Мікалай Іванавіч. – Поруч з Іванам Дзмітрыевічам прайшоў добрую школу кіраўніцтва калектывам.
    Не выпадкова, што такога работніка ў 1983 годзе кіраўніцтва раёна паслала на курсы старшынь калгасаў. Тры месяцы вучылі тэорыі, а тры месяцы – практыка. Міне яшчэ два гады – і першы сакратар райкама партыі Аляксандр Бокач прывязе Мікалая Ажога ў Рамель і будзе рэкамендаваць яго на пасаду старшыні калгаса “Запаветы Леніна”. Калгаснікі выбралі Мікалая Іванавіча старшынёю. І гэту пасаду ён будзе займаць больш за 27 гадоў, да самага выхаду на пенсію.
    А тады, у студзені 1985 года з чаго пачынаў новы старшыня?
    – З таго, што было мне добра вядома, – успамінае Мікалай Іванавіч, – з жывёлагадоўлі. Калгас жа быў не з апошніх, надой на карову складаў тады 3500 кг. Прыбаўленні ў вазе жывёлы даходзілі да 300 грамаў, а на птушцы крыху больш за 30 грамаў. Сярэдняя ўраджайнасць складала менш за 30 цэнтнераў з гектара. Справы ўскладняліся толькі тым, што кармоў не было. Давялося звяртацца ў Альшаны, каб выручылі, а вясной выпрацоўваць стратэгію развіцця.
    У чым яна заключалася? Новы старшыня шукаў шляхі павышэння эфектыўнасці вытворчасці. У Рамлі захаваліся насеннікі турнэпсу. Іх высадзілі, а калі сабралі насенне, то дзяржава абмяняла іх на камбікорм у надта высокай прапорцыі. Гэта навяло на думку аб неабходнасці заняцца насенняводствам траў і збожжавых. Турботна, канешне, клопату хапае амаль на ўвесь год, але ж у калгасную касу пайшлі грошы.
    У час вучобы на Гродзеншчыне пачуў Мікалай Іванавіч, што птушніцы дабіліся ў Дзятлаўскім раёне больш чым 50-грамовага прыбаўлення ў вазе птушкі. Паехаў туды па вопыт, укараніў у сваёй гаспадарцы – і вось ужо дадаткова калгас прадаў дзяржаве 600 тон дыетычнага мяса. Былі напрацоўкі перадавых метадаў і ў корманарыхтоўках. У час вучобы ў Латвіі пераняў лепшае ў галіне тэхнічнага прагрэсу, а калі быў ва Узбекістане – краіне баваўнаробаў – пераняў у іх тэхналогію выраўноўвання палёў. Прачытаў пра тое, што ў Расіі ў адным з раёнаў атрымліваюць па 112 ц ячменю з гектара, – паехаў туды, прасіў падзяліцца вопытам, убачыў у рабоце агрэгат КТГА і загарэўся жаданнем мець яго ў гаспадарцы. А яшчэ была паездка ў Канаду, дзе паказалі ідэальных кароў, якія давалі шмат малака. І калі канадцы адкрылі свой філіял у Беларусі, Ажог быў у ліку першых яго наведвальнікаў і кліентаў. У Германіі ўбачыў у рабоце кормаўборачны камбайн “Марал 190”, які пераціраў кукурузу ў зялёную масу, і не пашкадаваў сродкаў, каб набыць гэты агрэгат.
    Паступова гаспадарка набірала тэмпы вытворчасці. Адзін прыклад: у 1991 годзе на рахунках калгаса было 9 мільёнаў рублёў, з якіх 5 мільёнаў складаў прыбытак. І толькі перабудова стрымала рост, прымусіла шукаць тактыку выжывання. Ды старшыня і тут знаходзіў выйсці. Часам надта нестандартныя, на мяжы з адступленнем, як гэта было з раз’яднаннем калгаса. Адно адметна, што ў такой шматпрофільнай гаспадарцы, бо старшыня захапіўся і конегадоўляй, не было стратных галін, усё давала прыбытак.
    За дасягнутыя поспехі Мікалай Іванавіч Ажог быў узнагароджаны ордэнам Пашаны. У 2012 годзе яго прызналі лепшым старшынёю калгаса па Брэсцкай вобласці. Гэта быў яго прыгожы фініш, пасля якога пачаўся заслужаны адпачынак.
    Толькі і сёння гэты ветэран працы не можа сядзець без справы. Будучы старшынёю, дапамагаў будаваць у Рамлі новую царкву, за што адзначаны ордэнам Прападобнага Сергія Раданежскага ІІІ ступені. І цяпер у гэтай царкве ён чытальнік і член царкоўнага хору. Дзядулю радуюць восем унукаў, а ён задаволены тым, што трое яго дзяцей атрымалі вышэйшую адукацыю і знайшлі сваю дарогу ў жыцці.
    Валянціна МІРАНОВІЧ
    Фота Фёдара ШУМКО з архіва рэдакцыі 2009 года

    Ад дабра дабра не шукаюць

    Гэты прывабны юнак – галоўны энергетык ААТ “Новая Прыпяць” Міхаіл Ліпскі. Акрамя знешнасці акцёра, валодае выдатнымі прафесійнымі якасцямі, нягледзячы, што працуе ў гаспадарцы крыху больш за два гады. Ён лёгкі на пад’ём, заўсёды прымчыць, калі здарылася штосьці. На яго можна спадзявацца, таму дырэктар гаспадаркі Іван Антановіч прапануе: “Трэба яго ў газету”.
    Стаць энергетыкам Міхаіл вырашыў, калі яшчэ вучыўся ў Рубельскай сярэдняй школе. Энергетыка – прафесія ў час тэхналагічных адкрыццяў запатрабаваная, палічыў юнак і паступіў у Беларускі дзяржаўны аграрны тэхнічны ўніверсітэт.
    Пасля заканчэння ўстановы яго чакала размеркаванне. Сярод варыянтаў быў Слуцкі раён, КСУП “Беражное” і ААТ “Новая Прыпяць”. Без разваг выбраў апошні і ўжо ўлетку 2017 года быў прыняты на работу. Але не хавае, што першы час было складана. Тэорыя – гэта адно, а практыка – зусім іншае.
    – Часу разварушвацца ў мяне не было, ды і ніхто не даваў мне такой магчымасці. Як гаворыцца, адразу ў бой, – разважае Міхаіл. – У час уборкі, калі працавалі зернесушыльныя комплексы, без выхадных працаваў да ночы. Нягледзячы на тое, што мой рабочы дзень з 8 да 17 гадзін, я заўсёды павінен быць “у доступе”. Аднаго разу патэлефанавалі ў 10 гадзін вечара: помпа зламалася, дойка спынілася. Устаю і еду. Пэўна, калі б я памыліўся з выбарам прафесіі, то мне б гэта надакучыла. А так пакрысе ўцягнуўся і мяне ўсё задавальняе, таму вырашыў застацца і пасля заканчэння адпрацоўкі. Калектыў падабаецца, многа моладзі, гаспадарка адна з лепшых і заработнай платай таксама задаволены. Можа для Мінска ці якога іншага горада гэта і невялікія грошы, але мне дастаткова. Тым больш, далі жыллё, службовую машыну. Ды і дахаты не так далёка, як што спатрэбіцца. Як гаворыцца, ад дабра дабра не шукаюць.
    Сярод мараў маладога энергетыка – пабываць у Нарвегіі і Грэцыі. У адну з гарачых краін – Егіпет – ён ужо здзейсніў вандроўку у час водпуску, які не так даўно закончыўся. А яшчэ дадам, што пакуль хлопец халасцяк, таму дзяўчатам варта прыглядзецца. Тым больш, што Міхаіл сям’ю лічыць галоўнай каштоўнасцю для чалавека.
    Ганна МЕЛЬНІК
    Фота аўтара

    Кто работает – тот получает!

    – Мой – вон в том закрытом боксе. Ждёт нового урожая! – говорит с гордостью в голосе о своём комбайне КВК-800 Сергей Адамович Молчанович из КСУП “Струга”.

    Сельский труд знаком Сергею с детства. Несколько поколений трудились и трудятся в уже родном хозяйстве: бабушки и дедушки, родители, братья, сестра, сам Сергей Адамович и его супруга Ирина Михайловна.
    Кстати, именно на работе они и познакомились. Девушка из Узляжья работала в колхозе, куда после армии вернулся Сергей. Понравились друг другу сразу, вспыхнула любовь, но за дамой сердца пришлось поухаживать с годик. А потом будущая тёща прямым текстом “намекнула”:
    – Дети, может уже поженитесь?
    И вот – второго февраля 2020 года супруги отметят 24 год совместной жизни. За это время они выпустили в свет двоих детей – дочку Татьяну, которая после учёбы вернулась в агрогородок и работает заместителем директора по воспитательной работе в Стружской СШ. Сын Александр через два года закончит учёбу в Мозыре. Он – будущий учитель математики и информатики.
    Сергей любит свою работу. И это не просто красивые слова. О ней он говорит со знанием дела и удовольствием. Мол, лежит душа и всё тут. Начинает свою работу ранней весной. Рабочий день насыщенный – с семи утра и до 10 вечера. Второго ноября закончил работу на комбайне и поставил его на хранение – “отдыхать”. А не за горами – подготовка почвы к весне, которую нужно “перевернуть”, чтобы и она отдохнула.
    Но и сейчас Сергей не сидит без дела: застала его за ремонтом трактора. Делаем рабочий снимок. Спрашиваю, доволен ли он зарплатой. Мужчина делится:
    – Зарплата у меня хорошая… Кто хочет работать – тот получает… Если нет тяги к такой работе, может и тяжело, а мне нравится!
    В другой сфере себя даже не представляет.
    Жена Ирина – тоже “старожил” в КСУП. Почти всё время – на должности бухгалтера. Пару лет проработала фуражиром (подменяла коллегу в декретном отпуске) – и снова бухгалтер. Молчановичи любят поработать не только в хозяйстве-работодателе, но и дома. Хобби Ирины – цветы и кулинария. Держат подсобное хозяйство.
    – Любимое блюдо? Всё, что жена готовит, любимое… – говорит комплимент супруге Сергей.
    Любимый праздник в семье – 8 Марта, ведь в их семье – это не только Женский день, но и день рождения сына. Празднуют всей дружной семьёй. И не против её пополнения: мечтают о внуке или внучке, ведь дети – это радость в доме.
    …Жизнь нужно прожить достойно – жизненное кредо моего собеседника – простого, открытого, дружелюбного. И он с поставленной задачей справляется, так как пользуется заслуженным уважением среди коллег и односельчан. 27 лет своей жизни он отдал тяжёлому труду на земле агрогородка, где родился и, как видим, пригодился…
    Лилия ГУЩА
    Фото автора

    Ад зімы да зімы…

    …працуе на полі вопытны механізатар ААТ “Палессе-АВМ”  Алег Мішкоў з вёскі  Альгомель.

    Чалавек просты і сціплы, нягледзячы, што ўжо больш за 30 гадоў працуе ў гаспадарцы. Прыйшоў сюды юнаком пасля школы працаваць вадзіцелем. І сюды ж вярнуўся пасля службы ў арміі.
    Пачынае працаваць ранняй вясной – сее кукурузу. Дарэчы, усе 625 гектараў, якія былі ў гэтым годзе, менавіта ён пасеяў. Пасля чапляе да трактара касілку і косіць траву. У час уборкі салому вывозіць з палёў. Месяц таму цукровыя буракі з поля прыбіраў. Карацей кажучы, заўсёды ў справах.
    І зараз мы з галоўным аграномам яго спынілі ў той момант, калі ён вёз арганічнае ўгнаенне на ворныя землі.
    Аказалася, акрамя яго ў гаспадарцы працуе амаль уся сям’я. Жонка Ніна – кладаўшчык і фуражыр. Ра-зам з ім прыйшла на работу. А сын Сяргей трапіў на старонкі газеты ў час нарыхтоўкі кармоў, бо таксама працуе механізатарам у гаспадарцы.
    – Пэўна, дома ў вас усе размовы пра работу? – пытаю.
    – Не кажыце. Бывае, жонка ўжо крычыць, маўляў, хопіць пра адну работу гаварыць, – смяецца механізатар. – Мы заўсёды разам ідзём і амаль разам вяртаемся. А дома яшчэ трэба гаспадарку дагледзець, якая ў нас вялікая. Вясковыя ж людзі як-ніяк.
    А я вельмі люблю сваю вёску, таму не захацеў нікуды ехаць, хоць і былі магчымасці.
    Вось і сын тут асеў. Ужо ўнучачка ёсць – Аліна, часта бывае ў нас. І Валянціна – дачка наша, таксама святкуе з намі Дзень работнікаў сельскай гаспадаркі і перапрацоўчай прамысловасці, бо працуе ў Століне на хлебазаводзе. Дарэчы, яна таксама была ў “Навінах Палесся”, калі была пераможцай раённага конкурсу «Малады чалавек года». Толькі жонка засталася ў нас “незнакамітая”, – усміхаецца Алег Яфімавіч.
    Ведаеце, я заўсёды захаплялася такімі простымі людзьмі, як мой суразмоўца. Ён звычайны працаўнік, які здабывае капейку сваім мазалём. І гэта заслугоўвае вялікай павагі.
    Ганна МЕЛЬНІК
    Фота аўтара

    Калі працаваць з душой – усё атрымаецца

    Добра працаваць на зямлі можа толькі той, хто шчыра любіць яе. Вядучы аграном вытворчага ўчастка “Велямічы” ААТ “Палеская ніва” Мікалай Кананчук ужо 21 год працуе ў гаспадарцы.
    Такую даволі адказную і складаную, але важную, патрэбную прафесію Мікалай Ільіч выбраў па парадзе старэйшага брата. Ды і сам адчуваў, што гэта яго прызванне.
    Мікалай з дзяцінства быў добра знаёмы з работай на зямлі. Вырас у сям’і, дзе з малых гадоў выхоўвалі ў працы, павазе да старэйшых, асаблівым стаўленні да навучання. Коля добра вучыўся ў школе. Без асаблівых цяжкасцяў паступіў у Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут, дзе атрымаў спецыяльнасць агранома. Пасля вучобы год служыў у арміі. А ў студзені 1997 года Мікалай Ільіч пачаў працоўную дзейнасць у калгасе “За Радзіму” пры тагачасным кіраўніку Фёдару Зіноўчыку.
    – Так склаўся лёс, што пасля вучобы вярнуўся працаваць у родную вёску, – кажа суразмоўнік. – І ніколькі не шкадую.
    За два дзясяткі гадоў аграном атрымаў каласальны вопыт. Першыя гады пад кіраўніцтвам старэйшых калег асвойваў агранамічную навуку. Бо адна справа – тэарэтычныя веды, якія напісаны ў даведніках. На практыцы ўсё складваецца крыху па-іншаму. І часткова Мікалай Ільіч згодны з тым, што агранамію трэба вывучаць непасрэдна ў гаспадарцы, на полі, каб ўвачавідкі знаёміцца з тонкасцямі і асаблівасцямі аграрнай навукі.
    – Часта кажу студэнтам, якія прыходзяць на практыку: “Не саромейцеся і не бойцеся задаваць пытанні”, – гаворыць аграном. – Заўсёды падкажу.
    Працоўны дзень у агранома пачынаецца а восьмай гадзіне, заканчваецца пасля 20.00 гадзін вечара. Зранку на планёрцы абмяркоўваюцца планы на дзень: якія віды работ неабходна зрабіць, якую тэхніку дзе задзейнічаць…
    Многія працэсы ў гаспадарцы – закупка насення, пасяўная кампанія, апрацоўка палёў, абарона раслін ад розных хвароб, насякомых і пустазелля, унясенне ўгнаенняў, уборка ўраджаю – праводзяцца пры непасрэдным удзеле і пад пільнай увагай агранома.
    Але для агранома важна таксама не толькі добра валодаць навыкамі апрацоўкі зямлі, а і ўмець наладжваць добрыя адносіны з механізатарамі, работнікамі гаспадаркі. Мікалай Ільіч дзеліцца, што ўзаемапаразуменне і добрае стаўленне да падначаленых – адзін з галоўных прынцыпаў, якіх ён прытрымліваецца ў рабоце. Не магу не падтрымаць гэтыя словы, бо асабіста неаднаразова чула ад вяскоўцаў добрыя водгукі на адрас Мікалая Ільіча.
    Цікаўлюся ў Мікалая Кананчука, без якіх прафесійных якасцяў не можа абысціся спецыяліст сельскагаспадарчай вытворчасці. Ён задумваецца на некалькі імгненняў і адказвае: “Калі казаць коратка: без мэтанакіраванасці! Дакладна вызначаная мэта спрашчае работу. А ў гэтае паняцце ўваходзіць і шчырае жаданне, павага да сваёй справы”.
    – На добры ўраджай уплывае многа фактараў, – заўважае аграном. – Калі працаваць аддана, як кажуць, з душой – усё атрымаецца. Маюць значэнне і ўмовы надвор’я, безумоўна.
    У вольны час мужчына займаецца на асабістым падвор’і. Любіць ўсемагчымыя крыжаванкі і сканворды. Не адмовіцца ад паездкі ў лес.
    Сям’я Мікалая Ільіча – жонка Іна і трое дзяцей. Жонка таксама працуе ў сельскай гаспадарцы: яна брыгадзір малочнатаварнага комплексу № 3 у Велямічах. Старэйшы сын Андрэй – студэнт Навагрудскага аграрнага каледжа. Дачка Яна – навучэнка 11 класа. Мае планы звязаць жыццё з банкаўскай справай. Малодшая Юля – навучэнка 7 класа. Як клапатлівы бацька, ён надае шмат увагі навучанню, бывае і дамашняе заданне правярае ў дачок.
    Працоўны дзень работніка сельскай гаспадаркі – насычаны, а спіс спраў іншы раз не ўдаецца выканаць.
    Пасля гутаркі карэспандэнт разам з Мікалаем Ільічом адправіліся непасрэдна на поле, дзе зараз ідзе ўнясенне арганічных угнаенняў. Механізатары Аляксей Мароз, Аляксандр Слуцкі і Вячаслаў Шпакоўскі былі задзейнічаны на гэтай рабоце. Аграном даў пэўныя ўказанні і рэкамендацыі работнікам гаспадаркі.
    Мужчына займае актыўную жыццёвую пазіцыю – член камісіі на выбарах. Да таго ж 17 лістапада (во супадзенне!) будзе адзначаць дзень нараджэння. Жадаю моцнага здароўя, дабрабыту і поспехаў ва ўсіх справах!
    Святлана
    МАРОЗ
    Фота аўтара

    Знайшла сваё прызванне — Алена Кажадуб з вёскі Сямігосцічы

    Бываюць жанчыны, якія паспяхова сумяшчаюць работу і сям’ю. Адна з такіх – Алена Кажадуб з вёскі Сямігосцічы, якая працуе тэхнікам-асемянатарам у ААТ “Новая Прыпяць”. Зараз яе рабочае месца – малочнатаварны комплекс “Сямігосцічы”, на якім знаходзіцца 765 галоў.
    А прыйшла яна сюды 21 год назад. Прапанаваў бацька, які быў загадчыкам фермы. Алена толькі выйшла з дэкрэтнага водпуску па доглядзе свайго трэцяга дзіцяці, таму вопыту не было. І яе накіравалі на курсы ў Гродна, дзе яна больш-менш пазнаёмілася з гэтай прафесіяй. Але толькі з вопытам прыходзяць патрэбныя веды.
    Зараз Алена Іванаўна на вагу золата ў кіраўніцтва гаспадаркі, паколькі ад яе работы залежыць узнаўленне статка. Выхад цялят складае 97 працэнтаў, што з’яўляецца вельмі добрым паказчыкам. Прафесіяналізм гэтай жанчыны неаспрэчны, таму яна неаднаразова адзначана граматамі і дыпломамі. А ў канцы жніўня гэтага года Алена Кажадуб стала трэцяй на абласным конкурсе майстэрства сярод работнікаў па штучным асемяненні жывёлы, узнаўленні статка і племянной рабоце, які праводзіла Брэстплемпрадпрыемства.
    Як расказвае Алена Іванаўна, у адрозненне ад мінулых гадоў, у гэтым конкурсе не было практычнай часткі. Патрэбна было адказаць толькі на канкрэтныя пытанні, з чым цудоўна справілася. Прызнаецца, што амаль не хвалявалася, паколькі ёй ужо даводзілася прымаць
    удзел у такога кшталту конкурсах.
    Вельмі спадабаўся прыём, які быў арганізаваны для ўсіх канкурсантаў. На экскурсію ездзілі ў рэзідэнцыю Дзеда Мароза, што ў Белавежскай пушчы. Быў час пазнаёміцца з калегамі, абмеркаваць тое-сёе. Але такія мерапрыемствы не часта бываюць, больш звыкла Алена Іванаўна працаваць не пакладаючы рук.
    Устае на работу на досвітку, вяртаецца ў 12 гадзін, а потым зноў спяшаецца на сваім верным сябры веласіпедзе і ў спёку, і ў мароз на комплекс, дзе працуе з 18 да 22 гадзін. За той час, пакуль яна дома, паспявае зрабіць усе хатнія справы, нагатаваць есці, пагаспадарыць у агародзе. Трэба дадаць, што ад яе дома і да рабочага месца каля трох кіламетраў. “Бясплатны фітнэс”, – смяецца мая суразмоўца. Але сваю работу любіць і на іншым месцы сябе не ўяўляе.
    Больш таго, Алена Іванаўна ў гаспадарцы яшчэ і выконвае ролю настаўніка, вучыць сваёй рабоце маладых спецыялістаў. Адна з падапечных – Валянціна Пінчук – зараз працуе на малочнатаварнай ферме “Лодыч”. Але жадаючых вучыцца ў яе не так многа. Каб працаваць тэхнікам-асемянатарам, трэба любіць жывёлагадоўлю, а гэта не кожнаму чалавеку дадзена. Без прызвання працаваць не атрымаецца, упэўнена жанчына.
    Але самае галоўнае дасягненне для маёй суразмоўцы – гэта яе сям’я – муж Аляксей і пяцёра дзяцей, за нараджэнне і выхаванне якіх Алена Кажадуб узнагароджана ордэнам Маці. Старэйшы Сяргей з жонкай падырылі ёй трох унукаў, якіх песціць клапатлівая бабуля. А яшчэ яна вельмі любіць спяваць. Валодаючы яскравым музычным талентам, вось ужо 19 гадоў з’яўляецца ўдзельніцай хору, які створаны пры Доме малітвы. Усе, хто хоць раз чуў Алену Іванаўну, засталіся зачараваны яе мілагучным голасам.
    Ганна МЕЛЬНІК
    Фота аўтара

    10 лістапада – Дзень ушанавання ветэранаў органаў унутраных спраў

    Участковы на вёсцы – як начальнік міліцыі

    Пра гэта Віктар Котка – былы старшы ўчастковы інспектар Веляміцкага сельскага Савета маёр міліцыі – ведае не па чутках.

    Гэтай справе аддаў 18 гадоў, якія былі напоўнены рознымі падзеямі. Усё ж работа ўчастковага патрабуе не толькі часу, але і бязмернага цярпення. А яшчэ – быць заўсёды ў стане поўнай гатоўнасці, паколькі людзі могуць звярнуцца па дапамогу ў любы час сутак.
    Але Віктар Мікалаевіч не шкадаваў пра тое, што выбраў менавіта гэтую прафесію. Хоць спачатку хацеў стаць… аграномам. Скончыў Рубельскую сярэднюю школу і паступіў у сельскагаспадарчы тэхнікум у горад Себеж Пскоўскай вобласці. Атрымаўшы адукацыю, Віктар праходзіў службу ў танкавых войсках у Германіі. Ужо пасля вяртання дадому яму ў райкаме камсамола прапанавалі служыць у міліцыі. І з 26 ліпеня 1985 года юнак стаў міліцыянерам групы тылавога забеспячэння Давыд-Гарадоцкага гарадскога аддзялення міліцыі. Быў у патрульна-паставой службе і намеснікам начальніка аддзялення.
    Аднойчы Віктар Котка прыйшоў на работу раней. Прагучаў тэлефонны званок і ён падняў трубку. На другім канцы провада толькі спыталі імя, пасаду і далі некалькі дзён, каб сабрацца ў камандзіроўку… у Чарнобыль. Тады на двары быў снежань 1986 года, на забруджанай радыенуклідамі тэрыторыі праходзіла ліквідацыя наступстваў аварыі на Чарнобыльскай АЭС. Людзі ведалі, што туды ехаць небяспечна. Але ехаць трэба. Разумеў гэта і Віктар. Ён сабраў невялікую сумку і адправіўся ў Столін, адкуль потым накіравалі ў Брэст. Там пыталі, можа хто хоча адмовіцца ад задання. Ніхто не адмовіўся. Калі аб гэтай паездцы даведалася маці, то ад хвалявання трапіла ў бальніцу.
    З Брэсцкай вобласці разам з ім у Чарнобыль адправіліся яшчэ 34 чалавекі. Успамінае, што яго вельмі ўразіла абсалютная цішыня, якая панавала ў вёсках, якія назаўсёды сталі пустымі. У абавязкі Віктара ўваходзіла сачыць за парадкам і арыштоўваць марадзёраў у вёсцы Цешкаў Нараўлянскага раёна. А пажывіцца бандытам было чым. Людзі, ратуючыся ад радыяцыі, забіралі з сабой толькі самае неабходнае. Уся бытавая тэхніка, мэбля, посуд і іншыя каштоўныя рэчы засталіся ў дамах, у якія ўжо ніхто не вярнуўся.
    У пустыя вёскі заходзілі дзікія жывёлы. Віктару давялося пабачыць ваўкоў літаральна за некалькі метраў ад сябе. Цяпер яны тут былі гаспадарамі, а не людзі.
    Ліквідатары былі адзетыя ў форму, а з мераў засцярогі мелі толькі рэспіратары. Таму здароўе давала збой. Ногі і рукі станавіліся ватныя, нават кулак нельга было сціснуць, ад перападу ціску вельмі балела галава. А ўсе працягвалі стойка несці службу. Сама вёска знаходзілася на адлегласці 20 кіламетраў ад атамнай станцыі, але некалькі разоў быў на тэрыторыі за пяць кіламетраў ад яе.
    Роўна месяц з 15 снежня па 15 студзеня прабыў Віктар Мікалаевіч у Чарнобылі. Жылі ў памяшканні Дома культуры, а другая група ў школе. Там сустрэў Новы год, які дагэтуль не забудзе.
    Віктар Котка правучыўся некалькі месяцаў у школе міліцыі “Сатурн”, якая была ў Мінску, а потым быў на курсах у Магілёве. А ўчастковым інспектарам Веляміцкага сельскага Савета стаў у 1990 годзе. На гады яго прафесійнай дзейнасці выпаў і распад Савецкага Саюза, цяжкія 90-ыя гады і татальны дэфіцыт.
    У той час ішла барацьба з самагоншчыкамі. Апараты для вырабу гэтага хмяльнога напою знаходзіліся і ў лесе, і ў хлявах жыхароў. Даводзілася доўга тлумачыць, што гэты занятак супрацьзаконны. Некаторыя, найбольш хітрыя, паслухмяна ківалі галавой, а потым… пераносілі апараты ў іншае месца. І толькі з узмацненнем мераў пакарання ўдалося перайначыць людзей.
    А яшчэ ўспамінае Віктар Мікалаевіч, як дабіраўся дадому пад ранак… з дыскатэк. Не, ён не танчыў там, ён працаваў. На тэрыторыі сельсавета дзейнічалі сельскія клубы ў вёсках Велямічы, Старына, Турское і Альпень. Раней транспарту не было, даводзілася ісці па некалькі кіламетраў пешшу. Пакуль дзяжурыць у Альпені, то ўжо ў вёсцы Турское бойка адбываецца. Выходзіў пасля заканчэння дыскатэкі ў палову трэцяй гадзіны ночы, а прыходзіў на світанні.
    Колькі прафілактычных размоў за гады сваёй службы правёў, нават палічыць не можа. Ведаў і ведае зараз пра кожнага жыхара ўсё да падрабязнасцяў. Участковы інспектар прысутнічаў на ўсіх сходах, таму быў у курсе спраў на тэрыторыі сельскага Савета.
    Жонцы Але Сцяпанаўне трэба было змірыцца з тым, што муж пастаянна адсутнічаў дома. Нават на Новы год працаваў і толькі як выйшаў на заслужаны адпачынак, змог адзначаць гэтае свята. Ала Сцяпанаўна таксама з Рубля, прыехала ў Велямічы ўжо разам з мужам. У сям’і нарадзілася двое дзяцей. Старэйшы сын Іван працуе інжынерам у Палескім лясгасе. Свайго сына назваў у гонар бацькі – Віктарам. Малодшы Аляксей – аўтаслесар, пакуль халасцяк.
    Сям’ю сваю Віктар Мікалаевіч лічыць самым галоўным багаццем. Удзячны жонцы за падтрымку. Спраўлялася сама па гаспадарцы, пакуль ён на заданні. Паспявала і на работу ў дзіцячы садок, дзе і зараз працуе медыцынскай сястрой. Велямічы сталі для іх роднымі, з’явілася многа сяброў. Ды і іншыя жыхары цэняць былога ўчастковага за справядлівасць і дабрыню. Бо Віктар Котка заўсёды імкнуўся даць чалавеку другі шанц, паверыць у яго. Упэўнены быў: ніхто не застрахаваны ад памылак.
    На заслужаным адпачынку не сядзіць без справы. Вось гэтым летам быў заняты на будоўлі дома для сына. “Пакуль ёсць сілы, трэба дзецям дапамагаць”, – разважае мой суразмоўца.
    Калі вольная гадзіна, адпраўляецца ў лес па грыбы. І з задавальненнем глядзіць фільмы пра міліцыю, службе ў якой аддаў сваю маладосць.
    Ганна МЕЛЬНІК
    Фота аўтара

    Лялечная краіна Святланы Сідарэвіч

     

     

     

     

     

    Вялікія і малыя лялькі, выкананыя ў розных тэхніках, мілыя рэчы, якія ствараюць у доме ўтульнасць і цяпло, – гэта вырабы Святланы Сідарэвіч са Століна.Ніхто са мной не паспрачаецца, калі скажу, што самыя творчыя і схільныя да прыдумак людзі – настаўнікі пачатковых класаў. Святлана Мікалаеўна з іх кагорты. Яна пастаянна майстравала і прыдумвала са сваімі вучнямі шэраг самых розных вырабаў, дзеці пераймалі захапленні сваёй настаўніцы. Але аднойчы яна сустрэла захапленне, з якім ідзе па жыцці ўжо даволі даўно, і яно нават перарасло ў любімую справу.Адбылося гэта ў Брэсце, калі жанчына зазірнула ў адзін з магазінаў, каб набыць нейкую стужку для шыцця. І там яна сустрэлася з імі – лялькамі ручной работы. Уразіла тэхніка выканання, прыгажосць і цеплыня, якую майстар перадаў лялькам, а яны ў сваю чаргу дарылі эмоцыі пакупнікам.І яна вырашыла паспрабаваць таксама ствараць такія ж лялькі. На дапамогу прыйшоў інтэрнэт – блогі аматараў стварэння лялек, майстар-класы. Напачатку пачынала з панчошнай тэхнікі. Набывала панчохі і адразу пускала іх у работу – яны станавіліся тварам для новых мадэляў. Колькі варыянтаў панчох было куплена, пакуль знайшла патрэбную колькасць дэн, трываласць – падлічыць складана, але нарэшце стварыла тое, што было патрэбна. І зараз некалькі першых лялек стаяць у кватэры Сідарэвічаў.А аднойчы яна на прасторах інтэрнэту ўбачыла вязаную ляльку і вырашыла паспрабаваць. Было вельмі складана ствараць дробныя дэталі – вязанне пальчыкаў, шкарпэтак. На стварэнне адной лялькі ішло некалькі месяцаў. Зараз самыя дарагія сэрцу лялькі – гэта пара хлопчык і дзяўчынка, якія захоўваюцца дома. І Святлана нават не аддае іх унукам, што таксама любяць гуляць менавіта з гэтымі лялькамі.
    Але доўга займацца вязанай лялькай майстрыха не змагла. Хутка асвоіла новую тэхніку стварэння – каркасную. Пасля перайшла на таўстаножак.
    Акрамя лялек стварае заўжды герояў пад святы – на Вялікдзень зайцаў, пад Новы год абавязкова сімвал года, які часцей за ўсё нясе яшчэ і саладосці з сабою ў мяху ці кошыку. Да Дня жанчын гэта кветкі, а да Дня абаронцаў – сімвалы мужнасці, абароны. І кожны год яе вырабы новыя. Нават калі ўзяла за ідэю нешта з прастораў інтэрнэту, то абавязкова дадасць сваю ідэю. Ды і ніколі не падабаецца ёй паўтараць саму сябе. Нават калі шые пад заказ 10 паварчукоў, то кожны з іх мае свае асаблівасці.
    Матэрыялы для лялек заказвае як на «Алі экспрэса», так і набывае ў Столінскім універмагу, знаёмыя дзеляцца кавалачкамі тканіны, якія цудоўна ідуць на пашыў вопраткі лялькам, упрыгожванні.
    Зараз большым попытам карыстаюцца шытыя рэчы – гэта льняная чайная пара, пашытая з такой жа тканіны як абрус. Большасць вырабаў Святланы разлятаецца ў розныя краіны свету. Дакладна ведае, што яны ёсць у Канадзе, Вялікабрытаніі, Шатландыі, Польшчы, Германіі, Італіі.
    Сваёй справай яна заразіла і дзвюх дачушак – Маргарыту і Кацярыну. Іншым часам да дапамогі прыцягвае і мужа.
    – Не кожны муж дасць згоду, калі ў яго кватэры такі творчы беспарадак, – расказвае Святлана Мікалаеўна. – А мой падтрымлівае мае захапленні.
    Святлана Сідарэвіч адкрыла пад сваю справу рамесніцкую дзейнасць. Хаця даход ад стварэння лялек не вялікі – вярнуць бы затраты.
    – Прадаю, раблю пад заказ, бо каб пакідала дома ўсё, што было створана, то ўжо і месца б не хапала. А колькі іх пашыта, звязана, зроблена – не палічыць ужо, – дзеліцца майстрыха. – І калі я аддаю новы выраб яго гаспадарам, то іх эмоцыі для мяне сапраўдная ўзнагарода.
    Таццяна СЕГЕН
    Фота аўтара
    і асабістага архіва
    Святланы СІДАРЭВІЧ

    ДОСТОЙНО СЛУЖАТ ЗЕМЛЯКИ. Сказал: в отпуск приду в краповом берете и… пришёл

    Уроженец Угольца Сергей Стасько на проводах в армию не грустил и оптимистично подбадривал маму во время прощального танца:

    – Мама, всё будет хорошо! Всё только начинается! В отпуск приду уже в краповом берете!
    Сказал – и… пришёл. Видимо, и на этот раз юношу не подвела главная черта его характера – целеустремлённость.
    Со старших классов Сергей буквально мечтал об армии и службе в спецназе. Смотрел видео в интернете о сдаче на краповый берет, чтобы однажды самому стать его гордым и счастливым обладателем.
    И Сергей чётко шёл к своей мечте. Уже на призыве обозначил своё желание служить в спецназе, попал в воинскую часть в Уручье, где, кстати говоря, решил остаться служить по контракту. Уже даже прошёл медицинскую комиссию.
    В школе очень любил физкультуру, языки и литературу, всегда находился в отличной физической форме, что пригодилось во время армейских будней.
    С благодарностью вспоминает своего классного руководителя – Нонну Сергеевну Комик, которая со школьной скамьи учила идти к мечте, выбирать профессию по душе.
    Весёлый, коммуникабельный, дружелюбный Сергей имеет много друзей: как на малой родине, так и на службе.
    – Если он дружит – это навсегда, – характеризует сына мама Наталья. – Как он болел и переживал за друга, который недавно тоже сражался за краповый берет!
    Сергей всегда готов помочь – и словом, и делом. Всегда помогает родителям, бабушкам и дедушкам, любимой сестричке Виктории, которая буквально считает дни до приезда брата.
    – Без ложной скромности скажу: мы гордимся своим сыном и его успехами. У него много грамот от командования, он только в начале пути и мы очень в него верим, – с энтузиазмом в голосе говорит Наталья.
    Радует, что наши земляки находят своё призвание в служении Родине, и желаем Сергею новых свершений в ответственной и нелёгкой профессии!
    Лилия
    ГУЩА

    МАЛАДЫ СПЕЦІЯЛІСТ: Калі давяраюць – быццам крылы вырастаюць

    Пэўна, кожны з нас памятае свой першы рабочы дзень. Як хваляваўся перад знаёмствам са сваімі калегамі, думаў, ці спадабаешся ім, ці адразу пачнуць давяраць. Усё ж маладому спецыялісту вельмі важна адчуць падтрымку, пабачыць, што ў табе зацікаўлены.
    Менавіта гэта адчула Марыя Пашкевіч – юрыст ААТ “Кароцічы”. У гэтым годзе яна скончыла Столінскі дзяржаўны аграрна-эканамічны каледж па спецыяльнасці “Правазнаўства” і з першага жніўня прыйшла на сваё першае рабочае месца.
    – Калектыў прыняў мяне вельмі цёпла, – дзеліцца Марыя. – Праўда, наша знаёмства адбылося раней, калі я тут праходзіла пераддыпломную практыку. Ужо тады мне спадабалася, што аднесліся да мяне сур’ёзна, нягледзячы на тое, што вопыту я зусім не мела. Падказвалі, паступова ўводзілі ў курс усіх спраў. А калі табе давяраюць, то быццам крылы вырастаюць за спіной. З’яўляецца неабходная ўпэўненасць, якая патрэбна, каб прафесійна расці. Магу параўнаць, як праходзіла звычайную практыку, толькі ў другой гаспадарцы. Там мне ніхто хвіліны нават не ўдзяліў. Маўляў, і так падпішам. Гэта мяне вельмі абурыла, бо я хацела чамусьці навучыцца, а не проста, каб мне падпісалі практыку. Калі надышоў час размеркавання, на маё імя прыйшла імянная заяўка з ААТ “Кароцічы” я і з задавальненнем прыехала сюды ўжо не ў якасці практыканткі, а паўнапраўным работнікам. Ад душы хачу выказваць словы ўдзячнасці ўсяму калектыву, асабліва дырэктару Васілю Пятровічу Кудласевічу і галоўнаму эканамісту Івану Іванавічу Кудласевічу. Іх падтрымка вельмі многа значыць для мяне.
    – Марыя, але ж зараз моладзь толькі і марыць, каб уладкавацца ў вялікім горадзе. А аграгарадок Кароцічы, зусім не падобны на мегаполіс?
    – Ну і добра, што не падобны, — смяецца Марыя. – Мне няўтульна ў вялікім горадзе. Вакол вялікія натоўпы людзей, аўтамабіляў, а гэта мяне стамляе. У Мінск прыязджаю на сесіі, паколькі працягнула вучыцца па гэтай жа спецыяльнасці ў Міжнародным універсітэце працоўных і сацыяльных адносін. А яшчэ два тыдні была ў Мінску на курсах у Цэнтры павышэння кваліфікацыі кіруючых работнікаў і спецыялістаў Мінфіна Рэспублікі Беларусь, на якія мяне адправіла кіраўніцтва гаспадаркі. Атрымала асалоды ад сталіцы роўна столькі, колькі мне патрэбна: сустрэлася з сябрамі, з братам Васем, які вучыцца ў БНТУ, схадзілі ў кафэ, прагуляліся. Мяркую, каб жыць у горадзе, там трэба нарадзіцца. З развіццём тэхналогій магчымасці гарадскога жыхара і вяскоўца зраўняліся. Пры наяўнасці грошай можна падарожнічаць і ехаць, куды хочаш. Галоўнае, каб было жаданне.
    Да таго ж Кароцічы бліжэй да Сямігосціч, дзе мой родны дом і куды я прыязджаю кожныя выхадныя. Маці заўсёды нагатуе ўсякай смакаты. Дарэчы, маці ў мяне самая лепшая, прыклад ва ўсім, бо з любой сітуацыі знойдзе выйсце. Ды і як на жанчыну, раўняюся на яе, бо яна заўсёды сочыць і за сабой, і за модай. Маці навучыла мяне паважліва ставіцца да людзей, дапамагаць, бо дабро заўсёды вяртаецца. Я таксама цаню ў людзях дабрыню і чуласць, а таксама прастату, калі адразу разумееш чалавека.
    – А як ты бавіш вольны час пасля работы?
    – Чаго-чаго, а яго ў мяне пакуль хапае. Здымаю кватэру ў Талмачаве ў цудоўнейшай жанчыны Галіны Васільеўны Куземка. А вечарам там няма куды выйсці, што можна назваць значным мінусам. Уся моладзь раз’ехалася, засталіся толькі вучні, а добра было б, каб працаваў Дом культуры. Я з дзяцінства займалася мастацкай самадзейнасцю, наведвала гурткі пры Доме культуры, танцавала і спявала, была вядучай. Мяне і зараз клічуць, калі якія мерапрыемствы ладзяцца. Вось на раённых дажынках з ахвотай удзельнічала ў канцэрце. Мне гэта па душы. А так у вольны час гляджу фільмы, бегаю вечарам па некалькі кіламетраў, пакуль надвор’е дазваляе. Мне, як дзяўчыне незамужняй, трэба сябе трымаць у форме (смяецца). Мару аб сваім аўтамабілі, каб можна было паехаць, куды хочаш. Тым больш, правы на кіраванне ўжо год, як у мяне ў кішэні. Буду пакрысе адкладваць з заработнай платы.
    – Дарэчы, вельмі важнае пытанне: як з гэтым абстаяць справы?
    – Шчыра скажу, вельмі задаволена заработнай платай. Да таго ж атрымала пад’ёмныя, якія прызначаны маладым спецыялістам. Так што жаліцца ў мяне няма падставы. Яшчэ вялікі бонус – сталовая побач, куды мы ходзім на абед. Гатуюць і смачна, і многа, што нават не ўсё магу з’есці зараз.
    Але ўсё ж самае галоўнае – гэта людзі, з якімі працую. Таму на свою работу іду з задавальненнем.

    Ганна
    МЕЛЬНІК
    Фота аўтара

    Хвойная мечта

    Зайдя во двор к Анне и Николаю Андрусевичам из агрогородка Ольшаны, будто оказалась в зеленом королевстве.
    Туи, можжевельники, голубые, сибирские, итальянские сосны, пихты, кипарисы, тисы и другие деревья, которые я вижу впервые.
    В пруду вода настолько прозрачна, что видно дно. Бонсаи впечатляют странными формами, очевидно, что руки у хозяйки золотые, или лучше сказать зеленые. Замечаю сразу несколько секаторов.
    – Секаторы у меня в каждом углу лежат, – смеется Анна. – А я их покупаю и покупаю. Это мои главные инструменты. Всё своё свободное время от главной работы, а я индивидуальный предприниматель, провожу во дворе.
    – И давно вы занимаетесь ландшафтным дизайном? Где учились этому делу?
    – Начала я превращение своего двора 13 лет назад. Любовь к хвойным деревьям мне привили друзья из Давид-Городка, с которыми мы знакомы очень давно. Побывав в их дворе, я буквально загорелась сделать в своём такую же красоту. Но двор надо было сначала подготовить. Этот участок нам с мужем достался от бабушки с дедушкой, которые очень любили сад. Со временем сад превратился в заросли. Пришлось все спиливать, выкорчёвывать, чистить, ровнять землю. Приобретали деревца и кусты совсем маленькими, постепенно засаживали один кусочек земли за другим. Я и теперь не прекращаю этот процесс: вот как раз работаю на новом участке. А учусь я с помощью интернета.

    – Ваша семья вам помогает в этом деле?
    – Моя семья мне помогает, правда, только словом, – улыбается Анна. – Муж к этому делу не причастен. Он у меня человек занятой, занимается грузоперевозками и является директором фермерского хозяйства. Идет на работу с утра, а возвращается только на ужин. Не может сидеть без дела. Мой муж – это моя надежная опора. Скоро будет 18 лет, как мы вместе, потому понимаем друг друга с полуслова. А вот сыновья помогают. В их обязанности входит ухаживать за газоном. Это ведь только на первый взгляд кажется, что он работы не требует. Чтобы получить ровный и зеленый газон, его нужно стричь каждую неделю, а если он молодой, то два раза за это время. И обязательно вовремя поливать, чтобы не засох. Постоянно нужна влага и деревьям, а также надо своевременно их обрабатывать от вредителей и болезней. Кстати, мое любимое – это редкое дерево гинкго билоба и сосна кедровая стланиковая.
    Во время нашего разговора к нам присоединились и сыновья Анны, которые пришли из школы. Старший Михаил – одиннадцатиклассник, Константин учится в девятом классе. Отличники и уже определились с будущей профессией. Говорят, что им не впервые видеть людей в своем дворе. Многие, кто проезжает мимо, просят сфотографироваться в этом удивительном месте. Анна говорит, что даже молодожены обращались с такой просьбой.
    – Я не запрещаю, даже приятно, что мой двор стал своеобразной фотозоной и люди хотят сфотографироваться здесь. Значит, моя работа и другим дарит радость. Мне очень часто предлагают работу, связаную с ландшафтным дизайном, как из Ольшан, так и из других населённых пунктов. Но я пока не берусь, так как у каждого человека свое видение красоты и угодить трудно.
    Я рада, что сбылась моя хвойная мечта. Желаю читателям, чтобы ваши мечты тоже сбывались.
    Анна МЕЛЬНИК
    Фото
    автора

    Солома и… немного волшебства

    OLYMPUS DIGITAL CAMERA

    OLYMPUS DIGITAL CAMERA

    OLYMPUS DIGITAL CAMERA

    OLYMPUS DIGITAL CAMERA

    OLYMPUS DIGITAL CAMERA

    OLYMPUS DIGITAL CAMERA

    OLYMPUS DIGITAL CAMERA

    Внимательные жители района уже заметили возле трасс плоды труда участников ежегодного конкурса на лучшую соломенную скульптуру. Вчера были подведены его итоги, и мы имеем честь назвать имена победителей – тех, кто покорил строгое и внимательное жюри своими идеями, размахом, творческими способностями и смекалкой.
    Тройку лидеров второй год подряд возглавляет КСУП «Бережное» со своими двумя работами на урожайную тему. Обе масштабные и по вложенному в них труду, и по размаху, и по красоте композиции, и по смыслу. Членов жюри покорил тракторист на тракторе с яблочками. В этой простой сельской композиции проработали каждый штрих: и натуральные руль и трубу, и фары из тыковок, и румяные яблоки, которые так и просятся в рот. Неплох и комбайн почти в натуральную величину во славу Дожинок. Заслуженное первое место.
    На втором месте ОАО «Теребежов-Агро», которому выпала честь оформить территорию возле въездного знака в райцентр. И с задачей этой они отлично справились! Там жителей и гостей города встречают хлебосольные бабушка и дедушка в белорусских национальных костюмах.
    Бронза у творческой «команды» КСУП «Пригорынский-2012», которая постаралась и подготовила на конкурс сразу три композиции. Взяли не только количеством. Но и качеством! И пусть работы не впечатляют масштабом и достаточно компактны, зато дают фору в плане свежести идеи. Ладно, Мишка, ладно слово «Дожинки», но вот миньонов из мультфильма до них не делал никто! Отличная идея для детских фотосессий всех проезжающих авто. Да ещё и отличный дизайнерский ход в тон с прилегающими зданиями и забором. Смотрится невероятно симпатично и свежо.
    Все победители получат Дипломы первой, второй и третьей степени райкома профсоюза работников агропромышленного комплекса и подарочные сертификаты на суммы 200, 180 и 150 рублей соответственно.
    Но это ещё не всё. Работ было 22, и отметить всего три было бы несправедливо. Ещё пять трудолюбивых и оригинальных конкурсантов были отмечены. Это ОАО «Полесская нива» с заМУРчательным котом Матроскиным, который дружелюбно распахнул свои объятия (мой личный фаворит в конкурсе); КСУП «Припять-2009» порадовал сельским подворьем с двумя хозяюшками; КСУП «Рухчанский» представил уютную и оригинальную парочку из петуха и курочки; КСУП «Видиборский» порадовал гигантским симпатичным мишкой. В пятёрку отличников попал и КСУП «Струга» со своей бурёнкой.
    Все пять конкурсантов получат не только Дипломы районного объединения профсоюзов, но и подарочные сертификаты на 100 рублей.
    Остальные участники тоже постарались, но, увы, пчёлками, мельницами, крепостями-замками жюри уже не удивить: это всё было в прошлогодних конкурсах, а хочется чего-то более оригинального, нового. Тем не менее, за свои труды остальные конкурсанты получат Грамоты и подарочные сертификаты ценностью в 50 рублей.
    Хочется отметить, что конкурс который год проходит под эгидой райкома профсоюза работников агропромышленного комплекса. В этом году спонсором мероприятия стал также глава фермерского хозяйства «Ольшаны» Иван Гриб.
    Благодарим участников конкурса соломенных скульптур за ваш труд и за то, что пейзажи Столинщины похорошели, приобрели свой колорит и характер. Это действительно красиво!
    Лилия ГУЩА
    Фото автора

     

    МЧС-20: истории, судьбы, спасения

    Продолжая семейную династию

    Инспектор сектора пропаганды и взаимодействия с общественностью Столинского РОЧС Алёна Шевчук никогда не считала критерием женственности и красоты высокие каблуки, короткие юбки и элегантные платья. Наоборот.
    Её всегда привлекала военная форма. Она уверена, что дисциплинированность, особый режим и постоянная боеготовность влияют на специалиста и его ответственность перед обществом.
    Алёна Юрьевна родилась в г. Пинске. В школьные годы занималась любительским творчеством, активно сотрудничала с молодежной организацией, участвовала в олимпиадном движении. На олимпиадах по здоровому образу жизни Алёна входила в четвёрку лидеров. С интересом посещала клуб юных спасателей-пожарных, что помогло определиться с выбором профессии.
    – Я всегда знала, что свяжу свою жизнь со службой, – рассказывает молодой специалист. – Правда, я долго не могла выбрать между военной и внутренней. Рассматривала несколько вариантов. Но в конечном итоге решила продолжить семейную династию. У меня два дяди и двоюродный брат работают в авиации Министерства по чрезвычайным ситуациям.
    Алёна поступила в Гомельский инженерный институт МЧС Республики Беларусь. Родители первое время относились к выбору дочери немного настороженно, мол, не женское это дело, но скоро привыкли.
    Когда учреждение реорганизовали, курсанты продолжали обучение в командно-инженерном институте МЧС Беларуси в г. Минске. Учиться нравилось. Алёна была одной из лучших курсанток. Ответственно относилась к выполнению всех заданий, на одном дыхании усваивала теорию. Многие друзья, одноклас-сники удивлялись, как она сможет работать в этой структуре. Это нелёгкий труд для мужчины, а тут хрупкая девушка… Некоторые отмечали, что Алёна по характеру всегда была настойчивой и боевой, поэтому эта работа ей по плечу. И она доказала, что эти предположения не ошибочны. Она закончила высшее учебное заведение с красным дипломом.
    Огромное впечатление на будущего сотрудника МЧС произвела первая самостоятельно проведенная акция в детском саду г. Пинска во время практики. Любопытные глазки малышей, желание заинтересовать их и сделать что-то особенное, чтобы эту встречу они запомнили надолго, как и правила безопасности поведения.
    Получение квалификации специалиста «Инженер по пожарной и промышленной безопасности» требовало много сил и энергии. Алёна понимала, что на неё возложена большая ответственность за сохранность жизни и здоровья людей, поэтому тщательно разбиралась в каждой ситуации, изучала все возможные пути спасения людей в экстремальных условиях, пыталась выработать свой алгоритм, по которому проводила профилактическую работу с максимальным эффектом.
    После распределения Алёна Юрьевна заняла должность инспектора сектора пропаганды и взаимодействия с общественностью Столинского РОЧС. В г..Столин попала впервые. Раньше была только проездом. Удивила девушку чистота и красота города, уют и тишина. А еще доверчивость и открытость людей, которые оставляют без присмотра в общественных местах велосипеды, личные вещи, заходя в магазин.
    Коллектив хорошо принял молодого специалиста. Алёна Шевчук отмечает, что чувствуется поддержка и уважение. Очень нравится девушке Центр безопасности, в котором она теперь проводит экскурсии. Она уверена, что, имея такой запас теоретических знаний и проводя информационно-пропагандистскую работу с населением, сможет найти выход из самой непредсказуемой ситуации.
    В свободное время Алёна любит гулять. Много читает. Предпочтение отдает современной художественной литературе, увлекается детективами. Также делает подарки друзьям, знакомым своими руками, что доставляет удовольствие как нашей героине, так и тем, кого она приятно удивляет.

    Людмила КАСПЕРОВИЧ
    Фото автора

    Яндекс.Метрика